விஷால் வெங்கட்டின் இரண்டாவது படமான ‘பாம்’, ஒரு புதுமையான யோசனையுடன் தொடங்குகிறது. இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிந்து கிடக்கும் காலகம்மாப்பட்டி என்ற கிராமத்தில், காளி வெங்கட் (கதிரவன்) என்ற குடிகார நாத்திகவாதி திடீரென இறந்துபோகிறார். ஆனால், அவரது உடல் அவ்வப்போது காற்று வெளியேற்றுவதைக் (வாயு) கண்டு, அதை ஒரு தெய்வீகச் செயலாக நம்பி, அந்தக் கிராம மக்கள் அவரைத் தங்களின் புதிய கடவுளாகக் கருதுகின்றனர். இந்த ஒற்றை யோசனை மட்டுமே, கூர்மையான சமூக நையாண்டிக்குத் தேவையான தீப்பொறியாக உள்ளது.
ஜாதி, மூடநம்பிக்கை மற்றும் மத நம்பிக்கை என்ற பெயரில் நடக்கும் அரசியல் போன்றவற்றைத் தைரியமாகக் கேள்வி கேட்கும் இயக்குநரின் நோக்கம் பாராட்டுக்குரியது. ஒரு இளம் சிறுவன் மீது ஜாதிக் காரணமாகப் பழி சுமத்தப்படுவது, பெற்றோர் hypocrisy ( hypocricy-முரண்பாடு) குறித்துக் கேள்வி கேட்கும் சிறுமி என, சமூகச் சீர்திருத்தத்துக்கான நல்ல கருத்துகள் படத்தில் ஆங்காங்கே தெளிக்கப்பட்டுள்ளன. எனினும், நல்ல நோக்கம் மட்டுமே ஒரு நல்ல சினிமாவாக அமைந்துவிடாது. இந்தக் கருத்துகளைச் சுவாரஸ்யமாகவும், தெளிவாகவும் திரையில் கொண்டுவர இயக்குநர் விஷால் வெங்கட் தவறிவிடுகிறார்.
குழப்பமான திரைக்கதையும் மெலிதான நகைச்சுவையும்
‘பாம்’ படத்தின் மிகப்பெரிய பலவீனம் அதன் குழப்பமான திரைக்கதைதான். படத்தில் வரும் அதிகப்படியான கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் துணைக்கதைகள், முக்கியக் கதையை விட்டு விலகிச் சென்று படத்தை நீளமாக்குகின்றன. தொடக்கத்தில் கிராமத்தின் இரண்டு பிரிவுகளையும் சரியாகப் புரிய வைக்காததால், யார் யாருடன் சண்டை போடுகிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளவே நேரம் தேவைப்படுகிறது. அர்ஜுன் தாஸின் (மணிமுத்து) கதாபாத்திரத்தின் கடந்தகாலம் குறித்த முக்கியமான தகவல்கள்கூட முழுமையாகச் சொல்லப்படவில்லை. இதனால், அவர் ஏன் அவ்வளவு முக்கியம், ஏன் அவருக்கு மட்டும் பிணத்தைத் தூக்க முடிகிறது போன்ற முக்கியமான கேள்விகளுக்குப் படம் பதில் அளிக்காமல் போகிறது.
வாயு வெளியேற்றும் ஒரு பிணத்தை வைத்துக்கொண்டு, ‘பாம்’ திரைப்படம் கூர்மையான நகைச்சுவையை எதிர்பார்த்த நமக்கு ஏமாற்றத்தையே அளிக்கிறது. நகைச்சுவைக்கான வாய்ப்புகள் இருந்தும், அவை விரைவிலேயே வறண்டு போகின்றன. காமெடி நடிகர் பாலா சரவணன் யூடியூபர் கதாபாத்திரத்தில் வந்து எரிச்சலூட்டுகிறார். ஒரு கட்டத்துக்கு மேல், படம் தேவையற்ற சென்டிமென்ட் காட்சிகளையும், உணர்ச்சிப் பிழிதல் காட்சிகளையும் திணிக்கிறது. நையாண்டிப் படத்துக்குத் தேவையான கூர்மை தொலைந்துபோய், வழக்கமான நாடகப் படமாக மாறிவிடுகிறது.
நடிகர்களின் பங்களிப்பும் இறுதித் தீர்ப்பும்
கடினமான இந்தப் படத்தில் நடிகர்கள் சிறப்பாகப் பங்களிக்க முயன்றுள்ளனர். காளி வெங்கட்டின் கதாபாத்திரத்தை யாராலும் மறக்க முடியாது. பெரும்பாலும் பிணமாகவே இருந்தும், அவர் திரையில் தன் இருப்பை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறார். ஷிவத்மிகா ராஜசேகர் தன் பங்களிப்பை நேர்த்தியாகச் செய்திருக்கிறார். ஆனால், படத்தின் மையக் கதாபாத்திரமான அர்ஜுன் தாஸ், வழக்கத்துக்கு மாறாக அமைதியாக இருக்கிறார். இந்தக் கதாபாத்திரம் வேண்டுமென்றே அப்படி வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அது ரசிகர்களிடம் ஒருவித உணர்வுப்பூர்வமான நெருக்கத்தை உருவாக்கத் தவறிவிடுகிறது.
மொத்தத்தில், ஒரு அருமையான, வித்தியாசமான யோசனை, குழப்பமான திரைக்கதையாலும், மெலிதான அணுகுமுறையாலும் தோல்வி அடைவதையே ‘பாம்’ காட்டுகிறது. இயக்குநர் விஷால் வெங்கட்டின் நோக்கம் பாராட்டத்தக்கது. படம் பேசும் நல்ல கருத்துகளுக்காகவும், சமூகப் பொறுப்புக்காகவும் இந்தப் படத்தைக் கவனிக்கலாம். ஆனால், ஒரு சினிமாவுக்குத் தேவையான சுவாரஸ்யத்தையும், கூர்மையையும், தெளிவையும் ‘பாம்’ வழங்கத் தவறிவிட்டது. அதனால், நல்ல எண்ணத்துடன் எடுக்கப்பட்ட, ஆனால் பலவீனமான ஒரு படமாகவே இது எஞ்சுகிறது.
CINEMA SPICE RATING: ★★ (2/5)