இட்லி கடை திரைப்பட விமர்சனம்: வேர்கள் மீது அதிக கவனம் செலுத்தி, உணர்ச்சிப் பிழம்பாய் வெளிவந்திருக்கும் தனுஷின் படைப்பு

தனுஷின் ‘இட்லி கடை’ (Idli Kadai), 2025-ம் ஆண்டு வெளிவந்த ஒரு தமிழ் மொழி நாடகத் திரைப்படம். இது உணர்ச்சி மற்றும் ஏக்கத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று சொன்னால் மிகையாகாது. கதை முழுவதும் இந்த இரண்டு உணர்வுகளால்தான் நகர்கிறது, சில இடங்களில் இது சலிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

கதையின் நாயகன் முருகன் (தனுஷ்), பேங்காக்கில் ஒரு பெரிய சமையல் கலைஞர். ஒரு கோடீஸ்வரரின் மகளைத் திருமணம் செய்யத் தயாராக இருக்கும் இவன், பணம், கார், பெரிய வீடு என நகர வாழ்க்கையின் மீது அசைக்க முடியாத கனவுகளை வைத்திருக்கிறான். இந்த ஆசைகள், கிராமத்தில் நிம்மதியாகவும் எளிமையாகவும் வாழ்ந்து தனது இட்லிக் கடையை நடத்தும் அவனது தந்தை சிவனேசன் (ராஜ்கிரண்) கொண்டிருக்கும் கொள்கைக்கு நேரெதிரானது. ஆனால், விதிவசத்தாலும், தனது காதலியின் அண்ணனான அஸ்வினின் (அருண் விஜய்) வெறுப்பாலும், முருகன் மீண்டும் கிராமத்திற்குத் திரும்புகிறான். அங்கே தனது தந்தையின் கடையை அவன் பொறுப்பேற்க வேண்டிய சூழல் ஏற்படுகிறது.

எளிமையான கருத்தும், தேவையற்ற போதனையும்

இந்தப் படத்தின் மையக்கருத்து, ‘நகர வாழ்க்கை வெறும் போலி; கிராமம்தான் நிஜமான மகிழ்ச்சி’ என்ற தமிழ்த் திரைப்படங்களில் அடிக்கடி நாம் பார்க்கும் பழைய பார்வையைத்தான் மீண்டும் பேசுகிறது. ஆனால், இதைச் சொல்லும் விதம் மிகைப்படுத்தப்பட்டதாகவும், சில இடங்களில் நியாயமற்றதாகவும் இருக்கிறது. படத்தில் வரும் சங்கரபுரம் கிராமம் ஒரு கற்பனையான சொர்க்கமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. அங்குள்ளவர்கள் எல்லோரும் நல்லவர்கள், ஆதரவானவர்கள், சண்டை சச்சரவு இல்லாதவர்கள் என்று நம்ப வைக்க முயற்சி செய்கிறது.

வேர்களைத் தேடிச் செல்ல வேண்டியதன் அவசியத்தைப் பற்றிப் பேசும் திரைப்படம், கிராமத்தை விட்டுப் பிழைப்புக்காக வெளியேறியவர்களை குற்ற உணர்ச்சிக்கு ஆளாக்குவது மிகவும் வருத்தமளிக்கிறது. “நீங்கள் பெற்றோரைப் பிரிந்து பணம் சம்பாதிக்கச் செல்வது தவறு” என்ற தொனியில் வசனங்கள் வருகின்றன. இது, ஒரு நல்ல வாழ்க்கையைத் தேடிச் செல்பவர்கள், குறிப்பாக வெளிநாடு செல்பவர்களை, பழமைவாதமாகப் பார்க்கும் பார்வையைத் தூண்டுகிறது. படத்தின் வில்லன் அஸ்வின் ஒரு வெள்ளை-கறுப்பு கதாபாத்திரம் (Black and White Character) போல மிகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார், இதனால் இவன் மீதான கோபம் மட்டுமே எழுகிறது, கதாபத்திரத்தின் மீது எந்த ஆழமும் இல்லை.

உணர்வுகளும் நடிப்பும் காப்பாற்றின

கதையில் பல குறைபாடுகள் இருந்தாலும், சில உண்மையான உணர்வுப்பூர்வமான தருணங்களால் படம் நம்மை ஈர்க்கிறது. தனது தந்தையின் புகழ்மிக்க இட்லி செய்முறையைச் சரியாகக் கொண்டு வர முருகன் போராடும் காட்சிகள், அவனது தந்தையின் கொள்கைகளை அவன் புரிந்துகொள்ளும் பயணத்தைக் காட்டுகிறது. இதுவே படத்தின் சிறந்த பகுதியாகும்.

அதேபோல், முருகனின் அண்டை வீட்டார் கயல் (நித்யா மேனன்) மற்றும் அவனுக்கும் இடையே மலரும் காதல் மிகவும் அழகாகவும், ஆறுதலாகவும் காட்டப்பட்டுள்ளது. நித்யா மேனன் தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சாதாரண கதாபாத்திரத்தைக்கூட தனது சிறப்பான நடிப்பால் உயர்த்தியிருக்கிறார். ராஜ்கிரண் தனது பாசமிகு தந்தையின் பாத்திரத்தை மிகச் சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார். பின்னணி இசையும், ஒளிப்பதிவும் கதைக்குத் தேவையான உணர்வுப்பூர்வமான ஆதரவைக் கொடுத்திருக்கின்றன.

மொத்தத்தில், ‘இட்லி கடை’ ஒரு எளிய, உணர்ச்சி மிகுந்த குடும்பத் திரைப்படம். இது வேர்கள், பாரம்பரியம் மற்றும் ஏக்கம் என்ற கருப்பொருளை நேர்மையுடன் அணுகுகிறது. ஆனாலும், கதை இலகுவாக இருப்பது, போதனையான கருத்துகள், மற்றும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட உணர்ச்சிகள் ஆகியவை இந்தப் படத்தை ஒரு சிறந்த படைப்பாக மாறுவதிலிருந்து தடுக்கின்றன. இது ஒரு சூடான, மென்மையான இட்லி போல ஆறுதலாக இருக்கும், ஆனால் சுவைக்கு இன்னும் பல நுணுக்கமான சைட் டிஷ்கள் தேவைப்பட்டிருக்கிறது.

CINEMA SPICE RATING: ★★★☆☆ (3/5)