‘ஆரோமலே’ திரைவிமர்சனம்: சினிமா காதலும்.. ரியாலிட்டி செக்-கும்! படம் எப்படி இருக்கிறது?
தமிழ் சினிமாவில் காதல் படங்கள் என்றாலே பொதுவாக இரண்டு ரகம்தான். ஒன்று, பார்த்தவுடன் பற்றிக்கொள்ளும் காதல், மற்றொன்று சோகத்தில் முடியும் காவியக் காதல். ஆனால், நாம் திரையில் பார்க்கும் காதலுக்கும், நிஜ வாழ்க்கையில் சந்திக்கும் காதலுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைப் பேசும் படங்கள் குறைவு. அந்த வகையில், சினிமாத்தனமான காதலுக்கும், எதார்த்தமான வாழ்க்கைக்கும் இடையே நடக்கும் ஊசலாட்டத்தை அழகாகச் சொல்ல முயன்றிருக்கிறது அறிமுக இயக்குனர் சாரங் தியாகுவின் ‘ஆரோமலே’.
கதைக்களம்: கனவுலகவாசியும் எதார்த்தவாதியும்
படத்தின் நாயகன் அஜித் (கிஷன் தாஸ்), ஒரு தீவிரமான சினிமா ரசிகன். குறிப்பாக கௌதம் வாசுதேவ் மேனன் படங்களின் தீவிர பக்தன். “வாழ்க்கையே ஒரு சினிமா போலத்தான், நமக்கான தேவதை வருவாள், மேஜிக் நடக்கும்” என்று நம்பும் ஒரு சராசரி இளைஞன். சிலம்பரசன் டி.ஆர் (STR) குரலில் வரும் வாய்ஸ்-ஓவர், அஜித்தின் இந்த மனநிலையை ஆரம்பத்திலேயே நமக்கு உணர்த்திவிடுகிறது. ஆனால், நிஜம் சுடும் அல்லவா? ஒருதலையாகக் காதலித்த பெண்ணின் திருமணத்தை நிறுத்தச் சென்று, அடியும் உதையும் வாங்கி, அவமானப்படுகிறான் அஜித்.
காதல் மீதான நம்பிக்கை உடைந்த நிலையில், தன் தந்தையின் வற்புறுத்தலால் ஒரு ‘மேட்ரிமோனி’ (திருமணத் தரகு) நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்கிறான். அங்குதான் நாயகி அஞ்சலியை (சிவாத்மிகா ராஜசேகர்) சந்திக்கிறான். அஞ்சலி, அஜித்துக்கு நேர் எதிர் துருவம். காதலை ஒரு உணர்வாகப் பார்க்காமல், அதை ஒரு லாஜிக்கான விஷயமாகவும், கணக்கீடாகவும் பார்ப்பவர். இந்த இருவரின் எதிரெதிர் கொள்கைகள் எப்படி மோதுகின்றன? மற்றவர்களுக்கு ஜோடி சேர்க்கும் இவர்கள், தங்கள் வாழ்க்கையில் எப்படி இணைகிறார்கள்? என்பதுதான் ‘ஆரோமலே’ படத்தின் மீதிக்கதை.
நடிப்பு மற்றும் கதாபாத்திரங்கள்
கிஷன் தாஸ், ‘பக்கத்து வீட்டுப் பையன்’ போன்ற தோற்றத்தில் கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறார். சினிமாத்தனமான காதலைத் தேடி ஏமாறும் அப்பாவி இளைஞனாகவும், பின்னர் எதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் இடங்களிலும் முதிர்ச்சியான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். குறிப்பாக முதல் பாதியில் அவரது வெகுளித்தனமான நடிப்பு ரசிக்க வைக்கிறது.
படத்தின் உண்மையான பலம் சிவாத்மிகா ராஜசேகர்தான். வழக்கமான தமிழ் சினிமா கதாநாயகிகள் போல், காரணமே இல்லாமல் நாயகனைச் சுற்றும் ‘லூசுப் பெண்’ கதாபாத்திரமாக இல்லாமல், தெளிவான சிந்தனை கொண்ட பெண்ணாக வலம் வருகிறார். ஒரு நிறுவனத்தை வழிநடத்தும் நேர்த்தியும், காதலை அணுகும் விதத்திலும் அவர் காட்டும் முதிர்ச்சி பாராட்டுக்குரியது. இருவருக்கும் இடையிலான கெமிஸ்ட்ரி, வழக்கமான டூயட் பாடல்களாக இல்லாமல், மென்மையான உரையாடல்கள் மூலமாகவே கடத்தப்பட்டிருப்பது சிறப்பு.
நண்பனாக வரும் ஹர்ஷத் கான் ஆங்காங்கே சிரிக்க வைக்கிறார். விடிவி கணேஷ், நரசிம்மன் என்ற கதாபாத்திரத்தில் வருகிறார். ஆரம்பத்தில் கலகலப்பூட்டும் அவர், பிற்பகுதியில் ஒரு சீரியஸான ட்ராக்கிற்கு மாற்றப்படுவது படத்திற்குத் தேவையா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
இயக்கம் மற்றும் திரைக்கதை
இயக்குனர் சாரங் தியாகு, இன்றைய காலத்து இளைஞர்களின் ‘Situationship’ (உறவுமுறை) சிக்கல்களை அழகாகக் கையாண்டுள்ளார். படத்தில் எந்த இடத்திலும் தேவையற்ற ‘டாக்சிக்’ (Toxic) காட்சிகள் இல்லை என்பது ஆறுதல். ஒரு பெண் ‘நோ’ சொன்னால் அதை ஏற்றுக்கொள்வது, பழைய காதலைக் குத்திக்காட்டாமல் இருப்பது என முதிர்ச்சியான அணுகுமுறையைக் கையாண்டுள்ள விதம் சிறப்பு.
முதல் பாதி விறுவிறுப்பாகவும், நகைச்சுவையாகவும் செல்கிறது. மேட்ரிமோனி ஆபீஸில் நடக்கும் கலாட்டாக்கள் ரசிக்கும்படி உள்ளன. ஆனால், இரண்டாம் பாதியில் படம் சற்றே சறுக்குகிறது. ஒரு ஜாலியான படமாகத் தொடங்கி, திடீரென சென்டிமென்ட் காட்சிகளுக்குள் நுழையும்போது வேகம் குறைகிறது. க்ளைமாக்ஸ் நோக்கிச் செல்லும் காட்சிகள், ஊகிக்கக்கூடிய வகையிலேயே அமைந்திருப்பது பலவீனம்.
தொழில்நுட்பம்
கௌதம் ராஜேந்திரனின் ஒளிப்பதிவு படத்திற்குப் பெரிய பலம். மேட்ரிமோனி அலுவலகம் மற்றும் சென்னை நகரின் அழகை நேர்த்தியாகப் படம் பிடித்துள்ளார். சித்து குமாரின் இசை படத்திற்குத் தேவையான அளவு கைகொடுத்திருக்கிறது. பின்னணி இசை காட்சிகளுக்குப் பொருந்திப்போனாலும், மனதில் நிற்கும் படியான பாடல்கள் இல்லாதது குறை.
தீர்ப்பு (Verdict)
‘ஆரோமலே’ ஒரு பிரம்மாண்டமான காவியம் இல்லைதான். ஆனால், இது ஒரு நேர்த்தியான, ஜாலியான படம் (“Feel-good movie”). வழக்கமான சினிமா க்ளிஷேக்களை உடைக்க முயற்சி செய்து, மீண்டும் அதே க்ளிஷேக்களுக்குள் சில இடங்களில் சிக்கிக்கொண்டாலும், ஒரு முறை தாராளமாகப் பார்க்கலாம்.
காதல் என்பது வெறும் மேஜிக் மட்டுமல்ல, அது ஒரு புரிதல் என்பதைச் சொல்லும் இந்தப்படம், இன்றைய 2K கிட்ஸ் மற்றும் காதலர்களுக்கு நிச்சயம் பிடிக்கும்.
CINEMA SPICE RATING: ★★★ (3/5)
