டாமுனிக் அண்ட் தி லேடீஸ் பர்ஸ் திரைவிமர்சனம்: மம்மூட்டி எனும் மந்திரமும், கௌதம் மேனனின் ஸ்டைலும்!
ரொமான்டிக் மற்றும் போலீஸ் படங்களுக்குப் பெயர் போன இயக்குநர் கௌதம் வாசுதேவ் மேனன் (GVM), மலையாளத் திரையுலகில் இயக்குநராக அறிமுகமாகியுள்ள படம் ‘டாமுனிக் அண்ட் தி லேடீஸ் பர்ஸ்’. மலையாளத்தின் மெகா ஸ்டார் மம்மூட்டி தயாரித்து, நடித்துள்ள இப்படம் வெளியாவதற்கு முன்பே ரசிகர்களிடம் பெரிய எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஆனால், அந்த எதிர்பார்ப்பை இந்த கூட்டணி பூர்த்தி செய்ததா? வாருங்கள் விரிவாகப் பார்ப்போம்.
கதைக்களம்: ஒரு எளிய டிடெக்டிவ் கதை
டாமுனிக் (மம்மூட்டி) ஒரு முன்னாள் போலீஸ் அதிகாரி. இப்போது கொச்சியில் ஒரு சாதாரண தனியார் துப்பறியும் நிபுணராக (Private Detective) வாழ்க்கையை ஓட்டி வருகிறார். சினிமாவில் வரும் ஹை-டெக் டிடெக்டிவ் போல இல்லாமல், வாடகை கட்டக்கூட சிரமப்படும் ஒரு எளிய மனிதர் இவர்.
இவருடைய வீட்டு உரிமையாளர் (விஜி வெங்கடேஷ்), மருத்துவமனையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஒரு லேடீஸ் பர்ஸ்ஸைக் கொடுத்து, அதன் உரிமையாளரைக் கண்டுபிடித்துத் தரச் சொல்கிறார். அப்படிச் செய்தால் பாக்கி வாடகை ரத்து செய்யப்படும் என டீல் பேசுகிறார். வாடகை பாக்கிக்காக ஒரு பர்ஸைத் தேடிப் புறப்படும் டாமுனிக், அதனூடே காணாமல் போன மனிதர்கள், கொலை மற்றும் ஒரு பெரிய மர்மத்தை எப்படித் துலக்குகிறார் என்பதே படத்தின் கதை.
மம்மூட்டி: படத்தின் அச்சாணி
இந்தப் படத்தை முழுமையாகத் தாங்கிப் பிடிப்பவர் மம்மூட்டி மட்டுமே. 73 வயதிலும் மனிதர் நடிப்பில் புதுமை புகுத்துகிறார். வழக்கமான ஹீரோயிசம் இல்லாமல், ஒரு சாதாரண மனிதராக, சில சமயங்களில் தவறான கணிப்புகளைச் செய்யும் ஒரு டிடெக்டிவ்வாக அவர் வாழ்ந்திருக்கிறார். அவர் பாத்ரோப் (Bathrobe) அணிந்து வருவதும், கிச்சனில் ஆம்லெட் போடுவதும் அத்தனை இயல்பு. வசனமே இல்லாத சில காட்சிகளில் கூட, தன் முகபாவனைகளால் மட்டுமே ரசிகர்களைக் கட்டிப்போடுகிறார்.
அவருக்கு உதவியாளராக வரும் கோகுல் சுரேஷ் (விக்கி), மம்மூட்டிக்கு ஏற்ற சரியான ஜோடி. ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் கதைகளில் வரும் ‘வாட்சன்’ போல, மம்மூட்டியின் செயல்பாடுகளைக் கண்டு வியக்கும் ஒரு அப்பாவியாக அவர் கச்சிதம். இவர்கள் இருவரின் கெமிஸ்ட்ரி படத்திற்குப் பெரிய பலம்.
இயக்கம் மற்றும் திரைக்கதை: இருவேறான பாதைகள்
படத்தின் முதல் பாதி மிகவும் கலகலப்பாகவும், சுவாரஸ்யமாகவும் நகர்கிறது. மம்மூட்டி மற்றும் கோகுல் சுரேஷ் இடையேயான சின்னச் சின்ன உரையாடல்கள் ரசிக்க வைக்கின்றன. குறிப்பாக, சினிமாக்களில் வருவது போல பாஸ்வேர்டுகளை (Password) எளிதாகக் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்று கிண்டல் செய்யும் காட்சிகள் அருமை.
ஆனால், இரண்டாம் பாதியில் படம் தடுமாறுகிறது. ஒரு சாதாரண பர்ஸ் தேடுதல் வேட்டை, சீரியஸான வழக்காக மாறும் போது திரைக்கதையில் இருக்க வேண்டிய விறுவிறுப்பு மிஸ்ஸிங். காட்சிகள் மிகவும் மெதுவாக நகர்வதால், அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதை ரசிகர்களால் எளிதாக ஊகிக்க முடிகிறது. படத்தின் நீளம் (152 நிமிடங்கள்) பல இடங்களில் சோர்வைத் தருகிறது. எடிட்டர் இன்னும் கொஞ்சம் கறாராக இருந்திருக்கலாம்.
டெக்னிக்கல் விஷயங்கள்
கௌதம் மேனனின் விசுவல் ஸ்டைல் இந்தப் படத்திலும் தெரிகிறது. விஷ்ணு தேவின் ஒளிப்பதிவு கொச்சியின் அழகையும், கதாபாத்திரங்களின் நெருக்கத்தையும் அழகாகப் படம் பிடித்துள்ளது. ஆனால், இசையமைப்பாளர் தர்புகா சிவாவின் இசை ஏமாற்றம் அளிக்கிறது. பின்னணி இசை மற்றும் பாடல்கள் படத்தோடு ஒட்டவில்லை. சில இடங்களில் சத்தமாகவும், தேவையற்றதாகவும் தோன்றுகிறது.
சர்ச்சைக்குரிய க்ளைமாக்ஸ்
படத்தின் க்ளைமாக்ஸில் வரும் அந்த திருப்பம் (Twist) சிலருக்கு அதிர்ச்சியைத் தரலாம். பாலின அடையாளம் மற்றும் ‘டெட்னேமிங்’ (Deadnaming – திருநங்கைகளை அவர்களின் பழைய பெயரால் அழைப்பது) தொடர்பான கருத்தை இயக்குநர் கையாண்டுள்ள விதம் விவாதத்திற்குரியது. இது ஒரு நல்ல முயற்சியாகத் தோன்றினாலும், இன்னும் ஆழமாகவும், உணர்வுப்பூர்வமாகவும் சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்ற உணர்வு மேலோங்குகிறது.
தீர்ப்பு (Verdict)
‘டாமுனிக் அண்ட் தி லேடீஸ் பர்ஸ்’ ஒரு முழுமையான மசாலா படமும் இல்லை, சீரியஸான திரில்லர் படமும் இல்லை. இது ஒரு நிதானமான, கிளாசிக் துப்பறியும் கதை. மம்மூட்டியின் நடிப்பு மற்றும் முதல் பாதியின் கலகலப்புக்காகப் படத்தை நிச்சயம் ஒருமுறை பார்க்கலாம். ஆனால், கௌதம் மேனனின் பழைய படங்களைப் போன்ற விறுவிறுப்பை எதிர்பார்த்துச் சென்றால் சற்றே ஏமாற்றம் மிஞ்சலாம்.
CINEMA SPICE RATING: ★★★½ (3.5/5)