திராவிடச் சமவெளி: ஒரு சாமானியனின் அரசியல் கணக்கு

மக்களின் நாடித் துடிப்பு

தமிழகத்தின் ஏதோ ஒரு மூலை முடுக்கில் இருக்கும் தேநீர் கடையிலோ அல்லது கூட்ட நெரிசல் மிகுந்த பேருந்து பயணத்திலோ நீங்கள் ஒரு சராசரித் தமிழனிடம் அரசியல் பேசினால், அவனது வாதம் ஆச்சரியப்படுத்தும் வகையில் மிகத் தெளிவாக இருக்கிறது. அது வெறும் உணர்ச்சிக் குவியல் அல்ல; கடந்த கால வரலாற்றையும் நிகழ்கால அரசியலையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் ஒரு “தர்க்க ரீதியான புரிதல்.”

அந்தச் சாமானியனைப் பொறுத்தவரை, அரசியல் என்பது வெறும் வாக்குப்பதிவு அல்ல; அது அவனது வாழ்வாதாரத்தின் ஒரு பகுதி. ஒரு செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளியின் மகன் இன்று மருத்துவராக ஸ்டெதாஸ்கோப் பிடிப்பதோ, அரசு அலுவலகங்களில் அதிகாரியாக அமர்வதோ இங்கே சாதாரணமாக நடக்கும் “அதிசயம்.” இதற்கான அடிப்படை ஏணியான “சமூகநீதி” கடந்த 50 ஆண்டு கால திராவிட ஆட்சிகளால் செதுக்கப்பட்டது என்பதை அவன் அழுத்தமாக நம்புகிறான்.

வளர்ச்சியின் முகம்: எண்களும் எதார்த்தமும்

“இந்தியாவின் மற்ற மாநிலங்களை விட தமிழ்நாடு மேலாக இருக்கிறதா?” என்ற கேள்விக்கு, அவனிடம் தயக்கமில்லாத “ஆம்” என்ற பதில் தயாராக இருக்கிறது. வட மாநிலங்களில் இன்றும் நீடிக்கும் சாதிய பாகுபாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது, தமிழ்நாட்டின் பொதுவெளிகள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கும் உரித்தானதாக மாறியிருப்பதே இந்த மண்ணின் “பெரும் வெற்றி” என்பது அவனது வாதம்.

அவன் புள்ளிவிவரங்களை விட, தன் கண்ணெதிரே நடக்கும் மாற்றங்களையே பெரிதாகப் பார்க்கிறான். தரமான கல்வி, பரவலான மருத்துவ வசதி மற்றும் பெண்களுக்கான உரிமைப் தொகை போன்ற திட்டங்கள் அவனது நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

“மற்ற இடங்களில் சாதி உங்களை அடையாளப்படுத்தும்; தமிழ்நாட்டில் உங்கள் கல்வி உங்களை அடையாளப்படுத்தும்,” என்பதே ஒரு சாமானியனின் குரலாக ஒலிக்கிறது.

தேசிய அரசியலும் தமிழகத்தின் போக்கும்

செல்வி ஜெயலலிதா அவர்களின் மறைவுக்குப் பிறகு, அதிமுகவின் நிலைப்பாடு குறித்து அந்தச் சாமானியனிடம் கடும் விமர்சனம் இருக்கிறது. அதிமுக யாருடைய “ரிமோட் கண்ட்ரோல்” மூலம் இயக்கப்படுகிறது என்பது ஊரறிந்த ரகசியம் என்கிறான் அவன்.

தமிழகத்தின் கலாச்சாரம் மற்றும் மொழிக்கு எதிராகக் கருதப்படும் பாஜகவின் கொள்கைகளையும், அவர்களுக்குத் துணை நிற்கும் அதிமுகவையும் அவனால் ஏற்க முடியவில்லை. “தமிழக நலன்களுக்கு எதிராகச் செயல்படும் ஒரு சக்தியுடன் கைகோர்ப்பவர்களை எப்படி ஆதரிக்க முடியும்?” என்ற அவனது கேள்வி மிகவும் நியாயமானது.

மறுபுறம், புதிதாக அரசியல் களம் கண்டிருக்கும் நடிகர் விஜய் மீதும் அவனுக்குப் பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் இல்லை. “பாஜகவின் பெயரை உச்சரிக்கவே தயங்கும் ஒருவர், எப்படி ஒரு மாற்றாக இருக்க முடியும்?” என்பதே அவனது சுளீர் கேள்வி. அரசியலில் “மௌனம்” என்பது ஒரு பலவீனம் என்பது அவனது கணிப்பு.

ஏன் திமுக? – ஒரு தவிர்க்க முடியாத தேர்வு

திமுகவில் குறைகளே இல்லையா என்றால், அவன் எதார்த்தமாகப் பேசுகிறான். “ஊழலும் லஞ்சமும் இந்திய அரசியலின் பொதுவான சாபக்கேடு” என்று ஒப்புக்கொள்ளும் அவன், கொள்கை ரீதியாக திமுக எங்கே நிற்கிறது என்பதையே கவனிக்கிறான்.

1. துணிச்சலான எதிர்ப்பு: புதிய கல்விக் கொள்கை முதல் ஆளுநரின் தலையீடு வரை, மத்திய அரசின் அழுத்தங்களுக்குப் பணியாமல் எதிர்க்கும் “துணிச்சல்” அவனுக்குப் பிடிதிருக்கிறது.

2. சமூக நல்லிணக்கம்: சாதி, மத மோதல்களுக்கு இடம் கொடுக்காத ஒரு அமைதியான சூழலை திமுக உறுதிப்படுத்துவதாக அவன் கருதுகிறான்.

3. தலைமைப் பண்பு: “கலைஞர் மகன், கலைஞர் பேரன்” என்ற விமர்சனத்தைக் காட்டிலும், அவர்கள் பின்பற்றும் “திராவிடக் கொள்கை” மீதே அவனுக்கு ஈர்ப்பு இருக்கிறது.

முடிவுரை: ஒரு தீர்க்கமான நிலைப்பாடு

“நான் ஒன்றும் நடுநிலைவாதி கிடையாது; நான் ஒரு தெளிவான நிலைப்பாடு எடுத்தவன்,” எனத் தெள்ளத்தெளிவாக முடிக்கிறான் அந்தச் சாமானியன். மாற்றாக வருபவர்கள் தயக்கம் காட்டும் சூழலில், இன்றுள்ள அரசியல் களத்தில் திமுகவே “பெட்டர் சாய்ஸ்” (Better Choice) என்பது அவனது தீர்க்கமான முடிவு.

இது வெறும் அரசியல் ஆதரவு அல்ல; தமிழகத்தின் எதிர்காலத்தையும், சமூகநீதியையும் கருத்தில் கொண்டு ஒரு சாமானியன் எடுத்த “தீர்க்கமான ஸ்டாண்ட்.”