கொள்கைகள் வேறானாலும் உத்திகள் ஒன்றே: விஜய் – மோடி அரசியலின் அதிச்சியூட்டும் ஒற்றுமைகள்

நிழல் நிஜமாகிறது: கொள்கைகள் வேறானாலும் உத்திகள் ஒன்றே — விஜய் மற்றும் மோடி அரசியலின் பின்னணி!

தமிழக மற்றும் இந்திய அரசியல் களம் என்பது எப்போதுமே மேலோட்டமான கொள்கை முழக்கங்களால் ஆனது. ஆனால், அந்த முழக்கங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் உத்திகளை உற்றுநோக்கினால், அங்கு பல அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மைகள் புலப்படும். திரையுலகில் இருந்து அரசியல் களம் புகுந்திருக்கும் தமிழக வெற்றிக் கழகத்தின் தலைவர் விஜய்க்கும், இந்தியாவின் பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கும் இடையே கொள்கை அளவில் பெரும் இடைவெளி இருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் பயன்படுத்தும் அரசியல் உத்திகள், பிம்பக் கட்டமைப்பு மற்றும் தேர்தல் வியூகங்களை ஆழமாக ஆராய்ந்தால், “அங்கிருப்பது விஜய் அல்ல, அப்படியே மோடியின் நகல் (ஜி)” என்ற வாதம் விவாதப் பொருளாக மாறியுள்ளது.

கலாச்சார மற்றும் பிராந்திய எல்லைகளைத் தாண்டி, இந்த இரு தலைவர்களின் அரசியல் பாணியும் ஒரே மாதிரியான திட்டவட்டமான தத்துவங்களின் அடிப்படையிலேயே இயங்குகின்றன என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

திட்டமிட்ட மௌனமும் பத்திரிகையாளர்கள் புறக்கணிப்பும்

இந்த இரு தலைவர்களின் மிக முக்கியமான பொதுவான அரசியல் பண்பு என்னவென்றால், அவர்கள் பாரம்பரிய செய்தி ஊடகங்களைச் சந்திக்கத் திட்டமிட்டு மறுப்பதாகும். பிரதமர் நரேந்திர மோடி கடந்த பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒரு முறையான, கேள்விகள் கேட்க முற்படும் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பை நடத்தியதே இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, ‘மன் கி பாத்’ போன்ற ஒருதலைப்பட்சமான வானொலி உரைகள் அல்லது முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட நேர்காணல்கள் மூலமாகவே அவர் மக்களிடம் பேசுகிறார். இது தற்செயலானது அல்ல; தன் மீதான எந்தவொரு விமர்சனக் கணைகளும் பாய்ந்துவிடக் கூடாது என்பதற்கான மிக நுணுக்கமான அரசியல் வியூகம்.

“கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லும் ஒரு மக்கள் பிரதிநிதியாக இல்லாமல், விவாதங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு மாபெரும் பிம்பமாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளவே தலைவர்கள் ஊடகங்களைத் தவிர்க்கிறார்கள்.”

அப்படியே விஜயும் தன் சினிமா வாழ்க்கையிலும் சரி, இப்போது தொடங்கியிருக்கும் அரசியல் வாழ்க்கையிலும் சரி, செய்தியாளர்களைச் சந்திப்பதைத் தவிர்த்து வருகிறார். இந்த மௌனம் அவர்களின் பிம்பத்தை ஒரு புனிதத்தன்மையுடன் வைத்திருக்க உதவுகிறது. மக்கள் தலைவர்களை நேரடியாகக் கேள்வி கேட்க முடியாமல், அவர்கள் வெளியிடும் தயாரிப்பு ஊடகங்கள் வழியே மட்டுமே பார்க்கும்போது, அங்கே ஜனநாயகம் என்பது ஒருவழிப் பாதையாக மாறிவிடுகிறது.

உணர்ச்சிவசப்படும் ஒற்றைச் சம்பவங்களை மூலதனமாக்குதல்

மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகள், பொருளாதாரக் கொள்கைகள் குறித்துப் பேசுவதைத் தவிர்த்து, ஏதேனும் ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான சம்பவத்தை வைத்து ஒட்டுமொத்த அரசியல் சூழலையும் தங்கள் வசப்படுத்துவது நவீன பாப்புலிசத்தின் முக்கிய உத்தி. தேசிய அளவில் பாஜக மற்றும் மோடி, ஏதேனும் ஒரு தேசியப் பாதுகாப்பு விவகாரம் அல்லது கலாச்சாரப் பிரச்சினையை முன்வைத்து, நாடே ஆபத்தில் இருப்பது போன்ற ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்கி, எதிர்க்கட்சிகளைத் துவம்சம் செய்வார்கள்.

இதே உத்தியைத்தான் தற்போதைய சூழலில் விஜயும் கையில் எடுப்பதாக அரசியல் விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் நடந்த “யார் அந்த சார்?” போன்ற உள்ளூர்ச் சம்பவங்களை வைத்து, ஒட்டுமொத்தப் பெண்கள் பாதுகாப்பு மற்றும் கல்வி அமைப்பின் மீதான விவாதத்தையே திசைதிருப்பி, அரசியல் ஆட்டத்தைக் கலைக்க முடியும் என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். இத்தகைய உணர்ச்சிப்பூர்வமான அணுகுமுறைகள், நீண்ட காலத் திட்டங்கள் மற்றும் நிர்வாகத் திறமைகள் குறித்த விவாதங்களில் இருந்து மக்களின் கவனத்தை எளிதாகத் திசை திருப்பிவிடும்.

ஏழைப் பங்காளன் என்ற முரண்பட்ட பிம்பம்

மிகப்பெரிய அதிகாரமும், கோடிக்கணக்கான சொத்துக்களும் கொண்ட தலைவர்கள், தங்களை இன்னமும் ஒரு “சாமானிய ஏழை” என்று காட்டிக்கொள்வது ஒரு சுவாரசியமான அரசியல் முரண்பாடு. பிரதமர் மோடி தன்னை எப்போதுமே ஒரு “ஏழைத் தாயின் மகன்” என்றும், எளிய டீ விற்பனையாளராக இருந்து நாட்டின் உச்சத்தை அடைந்தவர் என்றும் கூறி, டெல்லி அதிகார வர்க்கத்திற்கு எதிரான ஒரு பிம்பத்தைக் கட்டமைத்தார். இதன் மூலம் ராகுல் காந்தியின் குடும்ப அரசியலை அவரால் மிக எளிதாக ஓரங்கட்ட முடிந்தது.

மறுபுறம், ஒரு படத்திற்கு நூறு கோடிகளுக்கு மேல் சம்பளம் வாங்கும், தனி விமானத்தில் பயணிக்கும் உச்ச நட்சத்திரமான விஜய், தன்னை இன்னமும் “ஒரு ஏழை உதவி இயக்குநரின் மகன்” என்றே மேடைகளில் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

தன்னுடைய வாரிசு நடிகர் என்ற பிம்பத்தையும், அசாத்திய பொருளாதாரப் பின்னணியையும் மறைத்து, தன்னை ஒரு சாமானியனாகக் காட்டுவதன் மூலம் மட்டுமே, அவரால் திமுகவின் வாரிசு அரசியலையும் குடும்ப ஆட்சியையும் கூச்சமில்லாமல் விமர்சிக்க முடிகிறது. தனக்கு இருக்கும் அத்தனை சாதகங்களையும் மறைத்து, தன்னை ஒரு சராசரி மனிதனாகக் காட்டும் இந்த கலை வடிவம், அப்படியே மோடி மாடலை ஒத்திருக்கிறது.

எதிர் பிம்ப அரசியல்: சினிமாவில் இருந்து அரசியல் வரை

எந்தவொரு பாப்புலிச அரசியலும் தனக்கென்று ஒரு வலுவான எதிரியை உருவாக்காமல் உயிர்வாழ முடியாது. பாஜகவின் அரசியல் மூலதனமே ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தையோ அல்லது எதிர்க்கட்சிகளையோ “எதிரி” என்று கட்டமைத்து, அவர்களுக்கு எதிரான வெறுப்பைத் திரட்டுவதுதான்.

மோடி vs இசுலாமியர்கள், மோடி vs கிருத்துவர்கள், மோடி vs எதிர்க்கட்சிகள் என்ற பிம்பமே அவர்களின் தேர்தல் வெற்றிகளைத் தீர்மானிக்கிறது.

இந்த உத்தி இந்திய அரசியலுக்குப் புதியதாக இருக்கலாம், ஆனால் தமிழ் சினிமாவிற்கு இது மிகவும் பழexpansion ஆனது. விஜயின் சினிமா பிம்பம் என்பது வெறும் அவரது திறமையால் மட்டும் வளரவில்லை; அவருக்கு எதிராக எப்போதும் ஒரு வலுவான எதிரி தேவைப்பட்டார். முதலில் அவரது தந்தை மூலமாகவும், பின்னர் ரூட் (Route) போன்ற மக்கள் தொடர்பு நிறுவனங்கள் மூலமாகவும் அஜித், ரஜினி போன்ற சக நடிகர்களுக்கு எதிரான ஒரு “வெறுப்பு மற்றும் போட்டி” அரசியல் திட்டமிட்டு விதைக்கப்பட்டது.

இந்த எதிர் பிம்பக் கோட்பாடுதான் இப்போது அரசியலிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. விஜய் vs அஜித் என்பது இப்போது விஜய் vs ஸ்டாலின் என்றும், விஜய் vs உதயநிதி என்றும், இறுதியாக தூய சக்தி vs தீய சக்தி என்றும் மாற்றப்பட்டுள்ளது. நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்பதைச் சொல்வதை விட, எதிராளியைத் தீய சக்தியாகக் காட்டி, அவர்களைத் திட்டிக் கொண்டே இருப்பதுதான் இந்த அரசியலின் ஆபத்தான வடிவம். இதன் மூலம் சூர்யா, விக்ரம் போன்ற திறமையான நடிகர்களைச் சினிமா மார்க்கெட்டில் ஓரங்கட்டியது போல, அரசியலிலும் மற்ற மாற்றுகளை வரவிடாமல் தடுத்துவிட முடியும் என்று கணக்குப்போடுகிறார்கள்.

சோசியல் இன்ஜினியரிங் மற்றும் டிஜிட்டல் சர்க்கார்

விஜய் மற்றும் மோடி மாடலின் இறுதிப் புள்ளி, அவர்களின் அதிநவீன டிஜிட்டல் சமூகப் பொறியியல் (Social Engineering) ஆகும். 2014-க்கு முன்பே பாஜக ட்விட்டர், பேஸ்புக் மற்றும் வாட்ஸ்அப் குழுக்கள் மூலம் ஒரு மாபெரும் தகவல் தொழில்நுட்பப் படையை (IT Cell) உருவாக்கியது. வதந்திகளை உண்மை போலப் பரப்புவதிலும், வெறுப்பு அரசியலை விதைப்பதிலும் இந்த டிஜிட்டல் நெட்வொர்க் முக்கியப் பங்கு வகித்தது.

இன்று விஜய் கையில் எடுத்திருப்பதும் இதே “டிஜிட்டல் சர்க்கார்” முறைதான். சமூக ஊடகங்களில் ஒரு வதந்தியோ அல்லது ஒருதலைப்பட்சமான கருத்தோ பரப்பப்பட்டால், அது நொடிப் பொழுதில் ஒரு கோடி பேரைச் சென்றடைகிறது. ஆனால், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையை யாராவது விளக்க முற்பட்டால், அது வெறும் பத்து லட்சம் பேரைக்கூடச் சென்றடைவதில்லை.

இந்தத் தகவல் சமநிலையின்மையைப் பயன்படுத்தி, மக்களின் மூளைக்குள் தங்களுக்குச் சாதகமான கருத்துக்களைத் திணிக்கும் வேலைகள் மிக நேர்த்தியாக நடக்கின்றன.

அரசியல் புரிதலற்ற மூளைகளும் ரீல்ஸ் உலகமும்

மிக முக்கியமாக, இந்த உத்திகள் அரசியல் தெளிவுள்ள இளைஞர்களையோ அல்லது படித்தவர்களையோ குறிவைப்பதில்லை. மாறாக, வரலாறு தெரியாத, வெறும் இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ்களையும், வாட்ஸ்அப் ஃபார்வேர்டுகளையும் மட்டுமே பார்த்து வளர்ந்த ஒரு புதிய தலைமுறையையும், அரசியல் புரிதலே இல்லாத 40 வயதுக்கு மேற்பட்ட நடுத்தர வயதினரையுமே குறிவைக்கின்றன.

“இன்றைய ஜனநாயகத்தின் ஆகப்பெரிய பலவீனம், அரசியல் வரலாற்றைத் தெரிந்துகொள்ளாமல், வெறும் சமூக ஊடகப் பதிவுகளை மட்டுமே உண்மை என்று நம்பும் வாக்காளர்கள்தான்.”

இன்று 40 வயதைக் கடந்த பல பெற்றோர்கள், தங்களின் அன்றாட வாழ்க்கைப் பணிக்கு இடையே, மொபைல் திரைகளில் வரும் துண்டுத் துண்டான காட்சிகளை வைத்தே தங்களின் அரசியல் கருத்துக்களை உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். இந்தத் தெளிவற்ற, அரசியலற்ற மூளைகளுக்குள் வதந்திகளையும், உணர்ச்சிப் பேச்சுகளையும் எளிதாகத் திணித்துவிட முடிகிறது.

இதன் விளைவாக, அவர்கள் தங்களின் 18 வயது பிள்ளைகளின் வாக்குரிமையையும் சேர்த்தே மாற்றியமைக்கிறார்கள். எனவே, மேடைகளில் பேசும் மொழியும், போடும் உடைகளும் வேறாக இருந்தாலும், திரைக்குப் பின்னால் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற நடக்கும் இந்த “டிஜிட்டல் மற்றும் சமூகப் பொறியியல்” ஆட்டம், இருவரிடமும் ஒரே மாதிரியாகவே இருக்கிறது என்பதுதான் கசப்பான உண்மை!