இருபத்தி நான்கு மணி நேர செய்தி அலைவரிசைகளின் பெருக்கமும், சமூக வலைதளங்களின் ஆக்கிரமிப்பும் நிறைந்த இன்றைய காலகட்டத்தில், பிரபலங்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை என்பது கேமராக்களின் வெளிச்சத்திலிருந்து தப்புவது என்பது இயலாத ஒன்றாக மாறிவிட்டது. இத்தகையச் சூழலில், தமிழ் சினிமாவின் உச்ச நட்சத்திரமான நடிகர் அஜித் குமார் அவர்களின் தாயார் திருமதி. மோகினி மணி அவர்களின் மறைவு, இந்திய ஊடக உலகிற்கு மிக முக்கியமான, அதே நேரத்தில் அவசியமான ஒரு புதிய தார்மீகப் பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்துள்ளது. அவரது மறைவுக்குத் திரைத்துறையினரும், அரசியல் பிரமுகர்களும் நேரில் சென்று அஞ்சலி செலுத்தி வரும் வேளையில், ஈஞ்சம்பாக்கத்தில் உள்ள அவரது இல்லத்தில் கடைபிடிக்கப்பட்ட கட்டுக்கோப்பு, ஒட்டுமொத்த சமூகத்தையும் நெகிழச் செய்துள்ளது.
பொதுவாக, ஒரு மிகப்பெரிய ஆளுமையின் குடும்பத்தில் மரணம் நிகழும்போது, ஊடகங்கள் அங்கு அலைமோதும். தொலைக்காட்சிகளின் நேரடி ஒளிபரப்பு வாகனங்கள் (OB Vans) வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டு, துக்கத்தில் இருக்கும் குடும்பத்தினரின் ஒவ்வொரு துளி கண்ணீரையும், அவர்களது தளர்ந்த நிலைகளையும் துல்லியமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுவது தற்போதைய வாடிக்கையாகிவிட்டது. பின்னணியில் ஒரு சோக கீதத்தை ஒலிக்கவிட்டு, இறந்தவர்களின் உடலையும், குடும்ப உறுப்பினர்களின் முகங்களையும் வளைத்து வளைத்து, அத்துமீறி நெருங்கிப் படம் காட்டும் வணிகரீதியான போக்குகளுக்கு மத்தியில், அஜித்குமார் அவர்களின் இல்லத்தில் முற்றிலும் ஒரு மாறுபட்ட, நாகரிகமான அணுகுமுறை கையாளப்பட்டுள்ளது.
எல்லைகளைத் தாண்டாத கேமராக்கள்: வீட்டு வாசலோடு நின்ற கட்டுப்பாடு
ஈஞ்சம்பாக்கத்தில் வசித்து வரும் நடிகர் அஜித்தின் வீட்டிற்கு வெளியே மட்டுமே தொலைக்காட்சி மற்றும் இணைய ஊடகங்களின் கேமிராக்கள் இயங்க அனுமதிக்கப்பட்டன. அந்த வீட்டின் பிரதான கதவைத் தாண்டி, வீட்டிற்குள் எந்தவொரு கேமராவும் நுழையவில்லை; துக்கத்தின் காட்சிகளைப் படம் பிடிக்க எவருக்கும் அனுமதி அளிக்கப்படவில்லை. சோகத்தை ஒரு பொதுக்காட்சியாகவோ அல்லது பார்வையாளர்களை ஈர்க்கும் ஒரு பொழுதுபோக்கு அம்சமாகவோ மாற்ற அக்குடும்பத்தினர் முற்றிலும் மறுத்துவிட்டனர். இந்த முடிவு, அத்துமீறும் கேமராக்களிடமிருந்து தங்களின் தனிப்பட்ட துயரத்தைப் பாதுகாக்கும் ஒரு மிகச்சிறந்த அரணாக அமைந்தது.
“இறப்பின் புனிதத்தையும், துக்கத்தின் ஆழத்தையும் உணர்ந்து, அதை முழுக்க முழுக்க ஒரு குடும்ப நிகழ்வாக மட்டுமே கடைபிடித்திருப்பது பார்ப்போரின் நெஞ்சை நெகிழ வைக்கிறது. இது, பல தசாப்தங்களாகத் திரையுலகில் இருந்தபோதும் விளம்பர வெளிச்சங்களிலிருந்தும், ஊடக ஆரவாரங்களிலிருந்தும் விலகியே வாழும் நடிகர் அஜித் குமார் அவர்களின் கட்டுக்கோப்பான, ஒழுக்கமான வாழ்வியலை நமக்கு மீண்டும் ஒருமுறை மிகத் தெளிவாகப் புரிய வைக்கிறது.”
தற்கால ஊடகப் போக்குகளுக்கு விடுக்கப்பட்ட அமைதியான சவால்
இறந்தவர்களின் உடலையும், கதறி அழும் உறவினர்களையும் மிக நெருக்கமாகக் காட்டி (Close-up shots), அதை ஒரு பரபரப்புச் செய்தியாக மாற்றும் தற்கால ஊடகப் போக்குகளுக்கு இந்த நிகழ்வு ஒரு மௌனமான சவாலாக அமைந்துள்ளது. அஜித்தின் குடும்பத்தினர் எடுத்த இந்த உறுதியான முடிவு, துக்கத்தில் இருக்கும் மனிதர்களுக்குத் தங்களின் இழப்பை அமைதியாகக் கடப்பதற்கான அடிப்படை உரிமை உண்டு என்பதை உரக்கச் சொல்லியிருக்கிறது. இறுதி ஊர்வலமும், சடங்குகளும் அக்குடும்பத்தின் மிக நெருக்கமான வட்டத்திற்குள் மட்டுமே அமைந்ததால், வந்திருந்த பிரமுகர்களும், உறவினர்களும் எவ்வித கேமரா பயமும் இன்றி தங்களின் ஆழ்ந்த இரங்கலைத் தெரிவிக்க முடிந்தது.
எதிர்கால ஊடகங்களுக்கு ஒரு உன்னத வழிகாட்டி (A Crucial Precedent)
ஊடகங்கள் தங்களின் எல்லைகளையும், தார்மீகப் பொறுப்புகளையும் உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும் என்பதற்கு இந்தத் துயரமான நிகழ்வு ஒரு மிகச்சிறந்த முன்னுதாரணமாக (Benchmark) மாறியிருக்கிறது. பொதுமக்களுக்குச் செய்திகளைத் தருவது ஊடகங்களின் கடமை என்றாலும், ஒரு குடும்பத்தின் தனிப்பட்ட சோகத்திற்கு மதிப்பளித்து, கண்ணியத்தோடு விலகியிருப்பது அதைவிட முக்கியமானது என்பதை இந்தத் தருணம் நிரூபித்துள்ளது. எதிர்காலத்தில் அனைத்து ஊடக நிறுவனங்களும் பிரபலங்களின் மரணங்களைச் செய்தி ஆக்கும்போது, இந்த ஈஞ்சம்பாக்கம் நிகழ்வை ஒரு வழிகாட்டு நெறிமுறையாகக் கொண்டு செயல்பட வேண்டும் என்பதே சமூக ஆர்வலர்களின் எதிர்பார்ப்பாக உள்ளது.
துயரத்தின் உச்சத்திலும் தங்களின் நாகரிகத்தையும், சுயக்கட்டுப்பாட்டையும் கைவிடாத நடிகர் அஜித் குமார் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினரின் இந்த அணுகுமுறை ஒட்டுமொத்த சமூகத்தாராலும் பெரிதும் பாராட்டப்பட்டு வருகிறது. தாயாரை இழந்து வாடும் நடிகர் அஜித் குமார் அவர்களுக்கும், அவர்தம் குடும்பத்தினருக்கும் நமது ஆழ்ந்த இரங்கல்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம். இந்த ஈடுசெய்ய முடியாத பேரிழப்பிலிருந்து அவர்கள் மீண்டு வரவும், அன்னாரின் ஆன்மா சாந்தியடையவும் மனதாரப் பிரார்த்திக்கிறோம்.