மலையாளத் திரையுலகில் கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே புதுமையான முயற்சிகளும் கதைக்களங்களும் தொடர்ச்சியாக வரவேற்பைப் பெற்று வருகின்றன. அந்த வரிசையில், RDX திரைப்படத்தின் அதிரடி வெற்றிக்குப் பிறகு இயக்குநர் நஹாஸ் ஹிதாயத், நட்சத்திர நாயகன் துல்கர் சல்மானுடன் இணைந்த திரைப்படம் தான் I’m Game. நவீன சூதாட்ட உலகம், கிரிக்கெட் பெட்டிங், மற்றும் உடலின் ஒரு உறுப்பு மற்றொருவரின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் விசித்திரமான ஃபேன்டஸி முடிச்சு என ஒரு மிரட்டலான சூப்பர் ஹீரோ பாணி கதையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார் இயக்குநர். முதல் ஒரு மணி நேரம் வரை பார்வையாளர்களை ஆச்சரியப்படுத்தும் திரைக்கதை, போகப்போக வழக்கமான கமர்ஷியல் சமரசங்களுக்குப் பலியாகி, ஒரு சுமாரான, சோர்வூட்டும் பழிவாங்கல் திரைப்படமாக மாறி நிற்பது தான் பெருத்த ஏமாற்றம்.
படத்தின் கதை நாயகன் டான் ஜான் (துல்கர் சல்மான்) என்பவரைச் சுற்றித் தொடங்குகிறது. பெரும் பணக்காரக் குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தாலும், உழைப்பின் அருமை தெரியாமல், எந்நேரமும் பணம், ஆடம்பரம், சூதாட்டம் என வாழ்க்கையை ஒரு விளையாட்டு மைதானமாகப் பார்க்கும் திமிர் பிடித்த வாலிபன். தந்தையின் அறிவுரைகளைத் துச்சமாக மதித்து, குறுக்கு வழியில் கோடீஸ்வரனாக வேண்டும் என்ற பேராசையில் பெரும் கிரிக்கெட் சூதாட்ட வலையில் சிக்குகிறான். அதன் விளைவாகக் கழுத்தளவு கடனில் மூழ்கும் அவனுக்கு, எதிர்பாராத ஒரு கோர விபத்து நேரிடுகிறது.
அந்த விபத்தைத் தொடர்ந்து, அவனுக்கு அவசரமாக ஒரு புதிய கை பொருத்தப்படுகிறது. ஆனால், அந்த மாற்று அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகுதான் அவனது வாழ்க்கை முற்றிலும் தலைகீழாக மாறுகிறது. அவனது புதிய கை அவனது கட்டுப்பாட்டில் இல்லாமல், தானாகவே இயங்கத் தொடங்குகிறது. அந்தக் கையின் உண்மையான உரிமையாளர் யார், அவனைக் கொன்றவர்களைப் பழிவாங்க அந்தக் கை துல்கரை எப்படி ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறது என்பதை நோக்கி நகர்கிறது மீதிக் கதை.
ஹாலிவுட் பாணியிலான இந்த அசாத்தியமான ஃபேன்டஸி முடிச்சு, ஒரு தமிழ் அல்லது மலையாள கமர்ஷியல் களத்திற்குள் வரும்போது நிச்சயம் ஒரு புதிய அனுபவத்தைத் தந்திருக்க வேண்டும். சொல்லப்போனால், இடைவேளைக்கு முந்தைய பகுதிகள் வரை இயக்குநர் நஹாஸ் ஹிதாயத் பார்வையாளர்களைக் கவரும் வகையில் காட்சிகளை அமைத்திருக்கிறார். தனது கட்டுப்பாட்டை மீறித் தன் கையே தன்னை அடித்துக்கொள்வது, மற்றவர்களைத் தாக்குவது என துல்கர் படும் அவஸ்தைகளும், நையாண்டி பாணியிலான சண்டைக் காட்சிகளும் தியேட்டரில் ரசிக்க வைக்கின்றன. குறிப்பாக, கேசினோவில் ஒரே நேரத்தில் தன் கையுடன் தானே சண்டை போட்டுக் கொள்ளும் காட்சியில் துல்கரின் உடல்மொழியும், அன்பறிவ் மாஸ்டர்களின் சண்டைப் பயிற்சியும் அப்ளாஸ் பெறுகின்றன.
ஆனால், இவ்வளவு சுவாரஸ்யமான ஒரு அடித்தளத்தை அமைத்த பிறகு, இரண்டாம் பாதியில் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திரைக்கதை ஆசிரியர்கள் திணறியிருப்பது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது. இடைவேளைக்குப் பிறகு, கதை முற்றிலும் துல்கரை விட்டு விலகி, கிரிக்கெட் வீரரான விக்னேஷ் தாஸ் (ஆண்டனி வர்கீஸ் பெப்பே) என்பவரின் ஒரு மணி நேர நீள ஃப்ளாஷ்பேக்கிற்குள் நுழைகிறது. ஒரு சில காட்சிகளில் நேர்த்தியாகச் சொல்லி முடிக்க வேண்டிய இந்த முன்கதையை, மிக நீளமான, யூகிக்கக்கூடிய, மெலோடிராமாவாக இழுத்தடித்திருப்பது படத்தின் மிகப்பெரிய பலவீனம்.
இந்த நீண்ட ஃப்ளாஷ்பேக் நடக்கும் வரை முதன்மை நாயகனான துல்கர் சல்மான் திரையிலேயே இல்லாமல் போவது ரசிகர்களின் பொறுமையைச் சோதிக்கிறது. புதுமையான ஃபேன்டஸி த்ரில்லராகத் தொடங்கிய படம், திடீரென எஸ்.எஸ். ராஜமௌலியின் நான் ஈ பாணியிலான, ஆனால் எந்தவொரு புதுமையும் இல்லாத வழக்கமான “கொலைக்கு பழிவாங்கும்” தமிழ்/தெலுங்கு மசாலா படமாகத் தடம் மாறுகிறது. பெண்கள் மீதான வன்முறை, நம்பகத்தன்மையற்ற வில்லன் சாம்ராஜ்யம் என எத்தனையோ முறை பார்த்துப் புளித்துப்போன டெம்ப்ளேட்டுகளுக்குள் படம் மூழ்கிவிடுகிறது.
நடிப்பைப் பொறுத்தவரை, துல்கர் சல்மான் தனது வழக்கமான துள்ளலான மேனரிசங்கள் மற்றும் ஸ்டைலான தோற்றத்தின் மூலம் முதல் பாதியைத் தன் தோள்களில் தாங்குகிறார். ஆடம்பர வாலிபனாக அவரது திமிரான பேச்சும், ஆக்ஷன் காட்சிகளில் காட்டும் சுறுசுறுப்பும் ரசிக்க வைக்கின்றன. ஆண்டனி வர்கீஸ் பெப்பே தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட எமோஷனல் பாத்திரத்தில் வழக்கம் போல தனது ஆக்ரோஷமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தி, அந்த நீண்ட ஃப்ளாஷ்பேக்கிற்கு ஓரளவு நியாயம் சேர்க்கிறார்.
ஆனால், படத்தின் மற்ற கதாபாத்திரங்கள் மிக மோசமாக எழுதப்பட்டுள்ளன. கதாநாயகியாக வரும் கயாது லோஹர், கதைக்கு எந்தவிதத்திலும் பயன்படாத ஒரு டம்மி கதாபாத்திரமாக வந்து போகிறார்; அவரது நடிப்பும், உதட்டசைவும் காட்சிகளோடு ஒட்டாமல் செயற்கையாகத் தெரிகிறது. வில்லனாக நடித்திருக்கும் இயக்குநர் மிஷ்கின், மிரட்டலான வில்லத்தனத்தைக் காட்டாமல், தேவையற்ற ரைமிங் வசனங்களைப் பேசி கார்ட்டூன் வில்லன் போலத் தோன்றுவது படத்திற்குப் பெரும் பின்னடைவு. வினய் ஃபோர்ட், கதிர் போன்ற திறமையான நடிகர்கள் வீணடிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
தொழில்நுட்ப ரீதியாக ஜிம்ஷி காலித்தின் ஒளிப்பதிவு படத்திற்கு உலகத்தரம் வாய்ந்த பிரம்மாண்டத்தைக் கொடுக்கிறது. இரவு நேர காட்சிகளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் வண்ணங்களும், நவீன கேமரா கோணங்களும் கண்ணுக்கு விருந்து. ஜேக்ஸ் பிஜோயின் பின்னணி இசை, விறுவிறுப்பு குறையும் காட்சிகளைத் தனது அதிரடி இசையால் நிமிர்த்த முயல்கிறது. எனினும், படத்தொகுப்பாளர் சம்மன் சாக்கோ இரண்டாம் பாதியில் கத்தரிக்கோலைத் தாராளமாகப் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும். கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி நேரத்திற்குத் தள்ளாடும் ஓட்டத்தை ஒரு அரை மணி நேரம் குறைத்திருந்தால் இந்தத் திரைப்படம் இவ்வளவு சோர்வைத் தந்திருக்காது.
மொத்தத்தில், ஒரு அபாரமான ஃபேன்டஸி சூப்பர் ஹீரோ பாணி கதையைத் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, அதை எப்படி முழுமையான சுவாரஸ்யத்தோடு கொண்டு செல்வது என்று தெரியாமல், பழைய பழிவாங்கல் குழியில் தள்ளி வீணடித்திருக்கிறது படக்குழு. துல்கரின் ஸ்டைல் மற்றும் ஒரு சில நல்ல சண்டை காட்சிகளுக்காக வேண்டுமானால் இதை ஒரு முறை பார்த்துத் தொலைக்கலாம்.
கைக்கு எட்டிய புதுமை, வாய்க்கு எட்டாமல் போன ஏமாற்றம்!