சுமார் ஒரு நூற்றாண்டு காலமாக ஹாலிவுட் சினிமாவில் மம்மி என்ற உருவம் பெரும் மாயாஜால சாகசமாகவும், விசித்திரமான தொல்பொருள் ஆய்வுகளின் பின்னணியிலும் மட்டுமே காட்டப்பட்டு வந்தது. குறிப்பாக கடந்த காலங்களில் நாம் பார்த்த பிரெண்டன் ஃப்ரேஸரின் சாகசப் பயணங்களோ அல்லது நவீன ஆக்ஷன் படங்களின் பாணியோ இந்த உன்னதமான அசுரனை மெல்ல மெல்ல தனது அசல் பயங்கரத்திலிருந்து திசைதிருப்பி விட்டன. ஆனால், ‘ஈவில் டெட் ரைஸ்’ படத்தின் மூலம் உலக சினிமா ரசிகர்களை அதிர வைத்த அயர்லாந்து இயக்குநர் லீ க்ரோனின், இந்த பழமையான அரக்கனை மீண்டும் அதன் உண்மையான பிறப்பிடமான கொடூரமான திகில் களத்திற்கு இழுத்து வந்துள்ளார். லீ க்ரோனின் தி மம்மி ஒரு பிரமிக்க வைக்கும் சாகசப் பயணம் அல்ல; அது நம் கண்களை மூட வைக்கும் அளவுக்கு அருவருப்பும் பயமும் நிறைந்த ஒரு கொடூரமான திகில் விருந்து.
இத்திரைப்படத்தின் தொடக்கமே மிக அழுத்தமாகவும் மர்மமாகவும் தொடங்குகிறது. கெய்ரோ நகரில் தொலைக்காட்சி செய்தியாளராகப் பணியாற்றும் சார்லி கேனன் (ஜாக் ரெய்னர்), தனது தொழில் வாழ்க்கையில் பெரும் புகழை அடைய வேண்டும் என்ற வெறியில் குடும்பத்தின் மீது முழு கவனமும் செலுத்தத் தவறுகிறார். அவரது எட்டு வயது மகள் கேட்டி (எமிலி மிட்செல்), எகிப்தின் விசித்திரங்களை ஆராயும் ஆர்வம் கொண்ட ஒரு வெகுளிச் சிறுமி. சார்லியின் ஒரு கண கவனக்குறைவால், ஒரு மாயாஜால சூனியக்காரியால் கேட்டி திடீரெனக் கடத்தப்படுகிறாள். அந்த மாயமான கணத்திற்குப் பிறகு கதையில் ஒரு பெரிய திருப்பம் ஏற்படுகிறது. இயக்குநர் நேரடியாக எட்டு ஆண்டுகள் முன்னோக்கி கதையை நகர்த்துகிறார்.
தற்போது குடும்பம் அமெரிக்காவின் நியூ மெக்ஸிகோவில் உள்ள அல்புகெர்க்கி நகரில் ஒரு அமைதியான, வெறிச்சோடிய வீட்டில் வசித்து வருகிறது. தாயார் லாரிசா (லையா கோஸ்டா) தனது மூத்த மகள் எப்போதாவது உயிருடன் திரும்பி வருவாள் என்ற நம்பிக்கையில் அவளது அறையை அப்படியே பத்திரமாகப் பூட்டி வைத்துள்ளார். இவர்களுக்கு மௌட் என்ற மற்றொரு எட்டு வயது மகளும், செபாஸ்டியன் என்ற டீனேஜ் மகனும் இருக்கிறார்கள். இவர்களுடன் பாட்டி கார்மனும் (வெரோனிகா ஃபால்கன்) வசிக்கிறார். குடும்பத்திற்குள் புதைந்து கிடக்கும் இழப்பின் பாரமும் குற்ற உணர்வும் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் மெளனமாக வெளிப்படுகிறது.
இந்நிலையில் எகிப்திலிருந்து துப்பறியும் அதிகாரி டாலியா ஜாகி (மே கலமவி) ஒரு அதிர்ச்சியூட்டும் தகவலுடன் அழைக்கிறார். மூவாயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு மம்மி சவப்பெட்டிக்குள் கேட்டி உயிருடன் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளாள் என்பதே அந்த செய்தி. ஆனால், வீட்டிற்குத் திரும்பி வரும் பதினாறு வயது கேட்டி (நடாலி கிரேஸ்), நாம் நினைத்துப் பார்க்கும் இயல்பான மனிதராக இல்லை. உலர்ந்துபோன நாணல் புல் போன்ற தோல், எலும்புகள் துருத்திக்கொண்டு வளைந்த உடலமைப்பு, பேச முடியாத குரல்வளை மற்றும் கூர்மையான கொடூர நகங்களுடன் ஒரு நடைபிணமாகத் திகழ்கிறாள். தாயின் பாசம் அவளைச் சரிசெய்துவிடலாம் என்று நம்பினாலும், உண்மையில் அவளது உடலுக்குள் குடியேறியிருப்பது எகிப்திய புராணங்களில் குறிப்பிடப்படும் நாஸ்மரேனியன் என்ற ஒரு கொடூரமான பேய் என்பது மெல்ல வெளிப்படுகிறது.
இயக்குநர் லீ க்ரோனின் வழக்கமான மம்மி படங்களின் கிளிஷேக்களை முற்றிலும் உடைத்து எறிந்துள்ளார். வெள்ளை துணியால் சுற்றப்பட்டு நடந்து வரும் ஒரு அசுரனாக காட்டாமல், மெல்ல மெல்ல குடும்ப உறுப்பினர்களின் மனதையும் உடலையும் அழிக்கும் ஒரு ‘பாசெஷன்’ (Possession) பாணி திகிலாக இதை மாற்றியுள்ளார். வில்லியம் ஃப்ரீட்கின்னின் ‘தி எக்ஸார்சிஸ்ட்’ படத்தினை நினைவூட்டும் பல காட்சிகள் இதில் இடம்பெற்றுள்ளன. குறிப்பாக நடாலி கிரேஸின் நடிப்பும் உடல் அசைவுகளும் பார்வையாளர்களை மெய்சிலிர்க்க வைக்கின்றன. ஒரு பாசமான மகளாகவும், கண நேரத்தில் ரத்த வெறி பிடித்த பழங்காலத்து அரக்கியாகவும் அவர் காட்டும் முகபாவனைகள் அபாரமானவை.
தொழில்நுட்ப ரீதியாக, ஒளிப்பதிவாளர் டேவ் கார்பெட் காட்சிகளை செதுக்கிய விதம் பிரமிக்க வைக்கிறது. பாலைவனத்தின் மஞ்சள் நிற வெக்கையையும், அல்புகெர்க்கி வீட்டின் இருண்ட நிழல்களையும் ஒரே தட்டில் வைத்து காட்டியுள்ளார். குறிப்பாக ஸ்பிளிட்-டையாப்டர் (Split-diopter) லென்ஸ் உத்திகளைப் பயன்படுத்தி ஒரே ஃபிரேமில் இரண்டு வெவ்வேறு தளங்களில் நடக்கும் பயங்கரங்களை இணைத்திருப்பது பாராட்டத்தக்கது. உடல் ரீதியான பயங்கரங்கள் (Body Horror) இப்படத்தின் மிகப்பெரிய பலம். நகங்களை வெட்டும் காட்சி, பற்கள் பிடுங்கப்படும் விபரீதம், கரிய திரவ வாந்தி போன்ற அருவருப்பான காட்சிகள் திகில் பட ரசிகர்களுக்கு ஒரு அசல் விருந்தாக அமைகின்றன.
இருப்பினும் படத்தில் சில குறைகளும் இல்லாமல் இல்லை. சுமார் இரண்டு மணி நேரம் பதினான்கு நிமிடங்கள் ஓடும் இப்படத்தின் திரைக்கதையில் எகிப்தில் நடக்கும் துப்பறியும் காட்சிகள் கதையின் வேகத்தை ஆங்காங்கே மட்டுப்படுத்துகின்றன. வீட்டில் நடக்கும் குடும்பப் போராட்டமும் அமானுஷ்ய பயமும் உச்சத்தை எட்டும்போது, மீண்டும் எகிப்திய மர்மங்களைத் தேடும் காட்சிக்கு மாறுவது பார்வையாளர்களின் கவனத்தை சற்று சிதறடிக்கிறது. மேலும் பெற்றோர்கள் தங்கள் கண் முன்னால் நடக்கும் அமானுஷ்ய அத்துமீறல்களை நம்ப மறுத்து கண்மூடித்தனமாக இருப்பது சில இடங்களில் நம்பகத்தன்மையைக் குறைக்கிறது.
ஆனால், படத்தின் இறுதி முப்பது நிமிடங்கள் ஒரு காட்டாற்று வெள்ளம் போல பாய்ந்து செல்கிறது. ரத்தமும் சதையுமாக மாறும் வீட்டின் சூழலும், குடும்பத்தினர் தப்பிப்பதற்காக நடத்தும் போராட்டமும் திரையரங்கில் இருக்கை நுனியில் அமர வைக்கிறது. ஜாக் ரெய்னர் ஒரு பாசமான அதே சமயம் குற்ற உணர்ச்சியால் தவிக்கும் தந்தையாக மிகச் சிறப்பான நடிப்பை வழங்கியுள்ளார். லையா கோஸ்டாவின் தாய்மை உணர்வும், வெரோனிகா ஃபால்கனின் யதார்த்தமான பாட்டி கதாபாத்திரமும் படத்திற்கு உணர்வுப்பூர்வமான அடித்தளத்தை அமைக்கின்றன.
மொத்தத்தில், லீ க்ரோனின் தி மம்மி வழக்கமான ஃபேன்டஸி சாகசப் படங்களை எதிர்பார்த்து வருபவர்களுக்கான படம் அல்ல. இது திகிலையும், உடல் ரீதியான கொடூரங்களையும், தீவிரமான குடும்பத் துயரத்தையும் விரும்பும் முதிர்ந்த ரசிகர்களுக்கான ஒரு அழுத்தமான படைப்பு. சில திரைக்கதைத் தொய்வுகள் இருந்தாலும், தரமான மேக்கிங், மிரட்டலான ஒலி வடிவமைப்பு மற்றும் அஞ்சாத ஹாரர் காட்சிகளுக்காக தாராளமாக திரையரங்கில் ரசிக்கலாம்.