பத்தா திரைப்பட விமர்சனம்: விஜய் சேதுபதி – மாஸ்டர் சாய் பிரித்விராஜ் கூட்டணியில் மலர்ந்த நெகிழ்ச்சியான ரெட்ரோ நகைச்சுவைக் காவியம்!

தமிழ் சினிமாவில் வழக்கமான கேங்ஸ்டர் கதைகள் என்றால் துப்பாக்கிச் சத்தங்களும், ரத்த ஆறுகளும், காதுகளைப் பிளக்கும் பின்னணி இசையும்தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனால், அந்த வழக்கமான பாதையை முற்றிலுமாகப் புறந்தள்ளி, ஒரு வித்தியாசமான முரண் நகைச்சுவை வழியாக மனித மனத்தின் ஆழங்களை மென்மையாகத் தொட்டுச் சென்றிருக்கிறார் இயக்குனர் பாலாஜி தரணிதரன். 1986-ஆம் ஆண்டின் வடசென்னைப் பின்னணியில் நகரும் ‘பத்தா’, ஒரு பயங்கரமான தாதாவுக்கும், பள்ளிச் சிறுவனுக்கும் இடையே நடக்கும் விசித்திரமான கண்ணாமூச்சி விளையாட்டை மையமாகக் கொண்டு, காலத்தால் அழியாத வாழ்வியல் உண்மைகளைப் பேசுகிறது.

ஒரு தாதா, தற்செயலாக ஒரு ஆரம்பப் பள்ளியின் கழிப்பறைக்குள் ஒரு சிறிய பையனால் பூட்டப்படுகிறான் என்ற ஒற்றை வரிக் கருவைக் கேட்கும்போது அது முழுக்க முழுக்க கேலிச்சித்திர நகைச்சுவையாகத் தோன்றலாம். ஆனால், பாலாஜி தரணிதரன் அந்த எளிய சூழ்நிலையை வெறும் சிரிப்புக்கான கருவியாக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், ஒரு முரட்டு மனிதனின் அகந்தை கரைந்துபோகும் உளவியல் பயணமாக மாற்றிய விதம் அபாரமானது.

பத்தா எனும் உருவகம்: அச்சத்தின் நிழல்

படத்தின் நாயகன் பத்தா (விஜய் சேதுபதி), வடசென்னையை தன் கைப்பிடிக்குள் வைத்திருக்கும் ஒரு கொடூரமான ரவுடி. அவன் ஒன்றும் நியாயத்தின் பக்கம் நிற்கும் ராபின்ஹூட் அல்ல; மாறாக, எதிராளியை நடுரோட்டில் போட்டு அடித்துத் துவைக்கும் கொடூரன். தனது பரம எதிரியான ஜோதியை (அர்ஜுன் சிதம்பரம்) பொதுவெளியில் தாக்கும்போது, அவனது குடும்பத்தினர் கதறி அழுவதைக் கண்டும் பத்தாவின் கல்நெஞ்சம் இளகுவதில்லை. வீட்டில் மனைவி கனிமா (லிஜோமோல் ஜோஸ்) மற்றும் செல்ல மகள் தென்மொழி (பேபி சஹஸ்ரா ஸ்ரீ) மீது பாசம் இருந்தாலும், அவனது ஆணாதிக்கக் கோபமும் அநாகரிகமான கையாளுதலும் அந்த குடும்பத்தை எப்போதும் ஒருவித பயத்திலேயே வைத்திருக்கிறது.

விஜய் சேதுபதி இந்த கதாபாத்திரத்திற்குத் தன் இயல்பான நடிப்பால் அசாத்திய உயிர்ப்பைத் தந்திருக்கிறார். வழக்கமான சினிமா தாதாக்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் ‘சோகமான முன்கதை’ அல்லது ‘குடும்ப இழப்பு’ போன்ற நியாயப்படுத்தல்கள் எதுவும் பத்தாவின் பாத்திரத்திற்குத் தரப்படவில்லை. அவன் சூழலால் உருவான ஒரு முரடன்; அவ்வளவுதான். அந்த எதார்த்தமே பத்தாவின் கதாபாத்திரத்தை மிக நம்பகமானதாக மாற்றுகிறது. ஊர்ப் பிள்ளைகளின் கற்பனையில் அவன் ஒரு பயங்கரமான அசுரன்—மொட்டை மாடியில் கூண்டுக்குள் சிங்கம் வளர்ப்பவன், சிறைக் கம்பிகளை வெறும் கைகளால் வளைப்பவன் என்றெல்லாம் பேசப்படும் அளவுக்கு அவனது பயத்தின் நிழல் படர்ந்திருக்கிறது.

சபரி: அச்சமும் அப்பாவித்தனமும் கலந்த குழந்தைமை

இந்தக் கதையின் உண்மையான ஆணிவேர் மாஸ்டர் சாய் பிரித்விராஜ் ஏற்று நடித்திருக்கும் சபரி என்ற பள்ளிச் சிறுவன்தான். நல்லொழுக்கமும் மென்மையான குணமும் கொண்ட தந்தை (ஹரி கிருஷ்ணன்) மற்றும் தாய் (சாந்தி பாலச்சந்திரன்) வளர்ப்பில் வளரும் சபரி, சக மாணவர்களின் வழியாக பத்தாவைப் பற்றிய வதந்திகளைக் கேட்டு நடுநடுங்கிப் போகிறான். அவனது பார்வையில் பத்தா என்பவன் நேரில் பார்த்தாலே ரத்தத்தைக் குடிக்கும் ஒரு கொடூர மிருகம்.

விதியின் விசித்திரத்தால், ஒரு எதிர்பாராத சூழ்நிலையில், அந்த அசுரனைப் பள்ளிக்கூடக் கழிப்பறைக்குள் வைத்து வெளிப்புறமாகத் தாழிட்டு விடுகிறான் சபரி. தான் செய்தது எவ்வளவு பெரிய பேராபத்து என்பதை உணரும் அந்த நொடியிலிருந்து, அச்சிறுவனின் முகத்தில் படரும் பதற்றமும் நடுக்கமும் திரையரங்கில் இருப்பவர்களையும் தொற்றிக்கொள்கிறது. கதவை மீண்டும் திறந்துவிட்டால் அவன் நம்மைக் கொன்றுவிடுவான் என்ற அச்சம் ஒருபுறம்; ஒரு மனிதனைப் பூட்டி வைத்துவிட்டோமே என்ற இயல்பான மனசாட்சியின் உறுத்தல் மறுபுறம் என, இரண்டு முனைகளுக்கு இடையே தவிக்கும் ஒரு எளிய சிறுவனின் மனநிலையை சாய் பிரித்விராஜ் பிரமாதமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

பூட்டிய கதவுக்குப் பின்னே: விழிப்புணர்வின் தனிமை

ஒரு வாரம் நீடிக்கும் இந்தச் சிறைவாசம் பத்தாவின் வாழ்வை அடியோடு புரட்டிப் போடுகிறது. தொடக்கத்தில் அவனுக்கு ஏற்படும் ஆத்திரம், கதவை உடைக்க அவன் எடுக்கும் வீண் முயற்சிகள், பின்னர் அவனுக்குள் ஏற்படும் சலிப்பு, இறுதியாக அவனைச் சூழும் மௌனம் என பத்தாவின் மன மாற்றத்தை மிக நேர்த்தியாகச் செதுக்கியுள்ளார் இயக்குனர். வெளியுலகத் தொடர்புகள் அறுந்துபோகும்போது, அவனது தாதா உடையும் மிரட்டல் தோரணையும் உதிர்ந்துபோய், அவன் வெறும் எளிய மனிதனாகத் தனித்து விடப்படுகிறான்.

தனது மனைவியையும் குழந்தையையும் அவன் எவ்வளவு தூரம் காயப்படுத்தியிருக்கிறான் என்பதையும், குடும்பத்தின் அன்பு எவ்வளவு மேலானது என்பதையும் அந்த குறுகிய அறை அவனுக்குப் பாடம் புகட்டுகிறது. கணவனைக் காணாமல் காவல் நிலைய வாசலில் கவலையுடன் காத்துக்கிடக்கும் கனிமாவாக லிஜோமோல் ஜோஸ் தனது ஆழமான நடிப்பால் மனதைத் தொடுகிறார். அதே சமயம், கழிப்பறைக்குள் இருக்கும் தாதாவுக்கு பயந்துகொண்டே டீக்கடை ரஸ்க் தூளை உணவாகப் போடும் சபரியின் செய்கைகளும், இருவருக்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடல்களும் திரையரங்கை கலகலக்க வைக்கின்றன.

தொழில்நுட்பத் தரம்: 80-களின் வசீகரப் பதிவு

செல்வகுமார் எஸ்.கே-வின் ஒளிப்பதிவு 1986-ஆம் ஆண்டின் சென்னையை கண்முன்னே நிறுத்துகிறது. குறுகலான சந்துகள், பழைய காலத்து சுவரொட்டிகள், கண்ணாடி பாட்டில்களில் அடைக்கப்பட்ட மிட்டாய்கள், வானொலிப் பெட்டிகள் என ஒவ்வொரு காட்சியிலும் அந்த காலகட்டத்தின் புழுதியும் மணமும் உயிர்ப்புடன் பதிவாகியுள்ளன.

சாய் அபியங்கரின் இசையில் உருவான “செல்லமே மகளே” பாடல் தந்தையின் பாசத்தை நெஞ்சைத் தொடும் வண்ணம் விவரிக்கிறது. சில உணர்ச்சிகரமான இறுதிக் காட்சிகளில் பின்னணி இசை இன்னும் சற்று அடக்கி வாசித்திருக்கலாமோ என்ற எண்ணம் எழுந்தாலும், ஒட்டுமொத்தமாகப் படத்தின் உணர்வுக்கு அது வலுசேர்க்கிறது. இயக்குனர் மகேந்திரன் போன்ற ஆளுமைகளின் எளிய, யதார்த்தமான திரைமொழியை பாலாஜி தரணிதரனின் இயக்கம் பல இடங்களில் நினைவூட்டுகிறது.

சிறு சறுக்கல்களும் பெரு நிறைகளும்

படத்தின் ஒரே பலவீனம் என்றால், அது இரண்டாம் பாதியின் இறுதிக்கட்ட நீளம்தான். சிறுவனுக்கும் தாதாவுக்கும் இடையிலான மனத்தடைகள் உடையும் உச்சக்கட்ட உணர்வுப்பூர்வமான காட்சி மிகச் சிறப்பாக வந்தமைந்த பிறகு, கதை சட்டென்று முடிவுக்கு வராமல் மேலும் சில காட்சிகளுக்கு நீள்வது சற்றே தொய்வை ஏற்படுத்துகிறது.

ஆயினும், அந்தச் சிறிய குறையைத் தாண்டி ‘பத்தா’ மனதை நெகிழச் செய்கிறது. இறுதிக் காட்சியில் வன்முறையற்ற, கள்ளமற்ற ஒரு அரவணைப்பு நிகழும்போது, காலம் கடந்து வந்து ஒரு சிறுவன் இன்னொரு பெரிய மனிதனின் காயங்களை ஆற்றுவது போலத் தோன்றுகிறது.

இறுதித் தீர்ப்பு

‘பத்தா’ என்பது வன்முறையை மறந்து அன்பைத் தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்லும் ஒரு இனிமையான, மனதிற்கு இதமளிக்கும் திரை அனுபவம். விஜய் சேதுபதியின் அடக்கமான, முதிர்ச்சியான நடிப்புக்கும், மாஸ்டர் சாய் பிரித்விராஜின் மெய்சிலிர்க்க வைக்கும் எதார்த்தமான குழந்தைமைக்கும் கண்டிப்பாக நாம் திரையரங்கிற்குச் சென்று கைதட்டலாம். குடும்பத்தோடு கண்டு ரசிக்க வேண்டிய ஒரு அருமையான தமிழ் சினிமா!

CINEMA SPICE RATING: ★★★½ (3.5/5)