தமிழ் திரை வரலாற்றின் கடந்த ஐந்து தசாப்தங்கள் எப்போதுமே இரண்டு மாறுபட்ட கலை ஆளுமைகளின் பாதைகளாலேயே அலங்கரிக்கப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. ஒருபுறம் தீவிரமான கலை தாகம், கதாபாத்திரங்களுக்காக உடலை வருத்தும் ஒப்பனை நுட்பங்கள், பரிசோதனை முயற்சிகள் என உலகத்தரம் பேசும் பாணி மிளிரும். இன்னொரு புறமோ, வெகுஜன மக்களைத் தனது மின்னல் வேக அசைவுகளாலும், வசீகரமான புன்னகையாலும், எளிய மனிதனின் உணர்ச்சிகளைத் தட்டியெழுப்பும் மாஸ் அம்சங்களாலும் கட்டிப்போடும் அசுர வசீகரம் ஆட்சி செய்யும். தீவிர சினிமாப் பிரியர்களுக்கும், நுணுக்கமான திரைக்கதை விவாதங்களை விரும்புவோருக்கும் ரஜினிகாந்தின் இந்த பிரம்மாண்ட வணிக ஆதிக்கம் பல நேரங்களில் ஆச்சரியத்தையும், சில நேரங்களில் சலிப்பையும் ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். ஒவ்வொரு பத்தாண்டும் கடக்கும் போது, “இனி இவருக்கான காலம் முடிந்துவிட்டது; அடுத்த தலைமுறை இவரை எளிதாகக் கடந்துவிடும்” என்று பலரும் கணித்துக் கொண்டே இருந்தனர்.
ஆனால், அத்தனை கணிப்புகளையும் ஒரு புன்னகையோடு காற்றில் பறக்கவிட்டு, தன் களத்தை எவருக்கும் விட்டுக்கொடுக்காமல் அதே சிம்மாசனத்தில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருப்பதுதான் ரஜினிகாந்த் என்ற ஒற்றை மனிதனின் பெருவெற்றி.
கலை எல்லைகளைத் தகர்த்தெறிந்த ஒப்பற்ற பேரன்பு
ஒரு நடிகரின் உண்மையான உயரம் என்பது அவர் ஈட்டும் வசூலில் மட்டுமல்ல, சக கலைஞர்கள் அவர் மீது வைத்திருக்கும் உளப்பூர்வமான மரியாதையில்தான் வெளிப்படுகிறது. இன்றைய வணிகச் சூழலில், கோடிக்கணக்கான ரூபாய் சம்பளமும், பல வாரங்கள் நீளும் பேச்சுவார்த்தைகளும் இல்லாமல் இரண்டு முன்னணி நட்சத்திரங்கள் ஒரே காட்சியில் முகம் காட்டுவது கூட சாத்தியமற்ற ஒன்றாக மாறிவிட்டது. ஆனால், மொழிகளையும் எல்லைகளையும் கடந்து, இந்தியத் திரையுலகின் உச்சத்தில் இருக்கும் ஆளுமைகள் எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் பந்தாவும் இன்றி அவருக்காகத் திரையில் தோன்றுவது சாதாரண நிகழ்வல்ல.
மலையாளத் திரையுலகின் முடிசூடா மன்னனாகக் கொண்டாடப்படும் மோகன்லால் ஆகட்டும், கன்னடத் திரையுலகின் ராஜ கம்பீரமான சிவராஜ்குமார் ஆகட்டும், அல்லது இந்தித் திரையுலகின் முன்னணி நட்சத்திரங்கள் ஆகட்டும்—அவர்கள் ரஜினியோடு தோன்றும் தருணங்களில் நடிகர்களாக மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை. அந்தத் திரைப் பிரசன்னத்தில் வெளிப்படுவது ஒரு ரசிகனின் அளப்பரிய காதலும், ஒரு மூத்த சகோதரனுக்கான நிபந்தனையற்ற பேரன்பும் மட்டுமே. திரைக்கு வெளியே கோடிக்கணக்கான பாமர ரசிகர்கள் என்ன மனநிலையில் தலைவரைப் பார்க்கிறார்களோ, அதே ரசிக மனநிலையைத்தான் அந்த இந்திய ஜாம்பவான்களும் கேமராவுக்குள் பிரதிபலிக்கிறார்கள்.
“எதிர்ப்புகளோ போட்டிகளோ இல்லாத இடத்தில் நிலைப்பது சாதனையல்ல; எத்தனை புயல்கள் வீசினாலும், எத்தனை தலைமுறைகள் மாறினாலும் தன் இடத்தை எவராலும் அசைக்க முடியாதபடி தக்கவைப்பதே அசல் ஆளுமை.”
காலத்தை வென்ற அசுர உழைப்பும், மாறாத ஸ்டைலும்
வணிகப் படங்களில் பல முன்னணி நட்சத்திரங்கள் இணையும்போது, “தனியாளாக வசூலிக்க முடியாமல் பிற மொழிப் பிரபலங்களின் தோள்களில் சவாரி செய்கிறார்” என்ற மேலோட்டமான விமர்சனங்கள் எழுவது வழக்கம். ஆனால், களத்தில் இறங்கிப் பார்க்கும்போதுதான் புரிகிறது—எத்தனை நவரத்தினங்கள் திரையில் மின்னினாலும், அவை அத்தனையையும் தன் மகுடத்தில் தாங்கி நிற்கும் ஒரே வைரமாக ரஜினிகாந்தே ஒளிவீசுகிறார். பிற நட்சத்திரங்களின் வருகை அவரது ஆளுமையைச் சிறிதும் குறைத்துவிடவில்லை; மாறாக, அவரை நோக்கிய வெளிச்சத்தை இன்னும் பன்மடங்கு பிரகாசமாக்குகிறது.
எழுபது வயதைத் தாண்டியும், கடுமையான உடல் சவால்களுக்கு மத்தியிலும், அதிகாலைப் படப்பிடிப்பு முதல் திரையில் தெறிக்கும் துள்ளலான சண்டைக்காட்சிகள் வரை அவர் காட்டும் அர்ப்பணிப்பு எவராலும் மறுக்க முடியாத ஒன்று. அரசியலோ, மாபெரும் வணிக சாம்ராஜ்யங்களோ என எந்தப் பக்கமும் கவனத்தைத் திருப்பாமல், தன் வாழ்வின் இறுதி மூச்சு வரை இந்த வெள்ளைத் திரையையே தன் தவமாக ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு கலைஞனின் விசுவாசம் இது. “இன்னும் ஏன் இவர் விலகவில்லை?” என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்த பல விமர்சகர்களையும், தனது உழைப்பாலும், காந்தக் குரலாலும், ஸ்டைலான நடையாலும் இன்று மனதாரப் பாராட்ட வைத்திருக்கிறார். ஐம்பது ஆண்டு காலத் திரை வரலாற்றில் எத்தனையோ திருப்பங்கள் வந்திருக்கலாம்; ஆனால், இன்றும் அந்தப் புகை சுருளும் தீப்பொறியோடு அவர் நின்றால் திரையரங்குகள் அதிரத்தான் செய்கின்றன.