திரைப்பட ரசிகர்களை இருக்கையின் நுனியில் அமரவைக்க வேண்டும் என்றால், ஒரு திகில் திரைப்படத்திற்கு வெறும் சத்தங்களும் இருண்ட அறைகளும் மட்டுமே போதாது; அவற்றுக்கு வலுவான திரைக்கதையும் விறுவிறுப்பான காட்சி அமைப்புகளும் மிக அவசியமாகும். ‘கே.ஜி.எஃப்’ மற்றும் ‘சலார்’ போன்ற பிரம்மாண்ட படைப்புகளில் துணை இயக்குநராகப் பணியாற்றிய கீர்த்தன் நடகவுடா, இயக்குநராகத் தடம் பதித்துள்ள ‘418’ திரைப்படம், தொடக்கத்திலிருந்தே மிகுந்த எதிர்பார்ப்புகளை உருவாக்கியிருந்தது. முன்னணி தயாரிப்பு நிறுவனமான மைத்ரி மூவி மேக்கர்ஸ் வழங்கியிருப்பதாலும், பிரபல இயக்குநர் பிரசாந்த் நீலின் பெயர் இணைந்திருப்பதாலும், ரசிகர்களின் கவனம் இதன் மீது குவிந்தது. ஆயினும், ஒரு சிறந்த கதைக் கருவைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, அதனைத் திரையில் காட்சிப்படுத்திய விதத்தில் இப்படம் பெரும் சவால்களைச் சந்தித்திருக்கிறது.
இப்படத்தின் கதை 2020-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில், கொரோனா ஊரடங்கு பிறப்பிக்கப்படுவதற்குச் சற்று முந்தைய காலகட்டத்தில் நடக்கிறது. கர்நாடகாவின் கடலோரப் பகுதியிலுள்ள அடர்ந்த வனத்தின் நடுவே அமைந்துள்ள வேடகிரி மருத்துவக் கல்லூரி (VIMS) வளாகத்தில், கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகப் பூட்டப்பட்டிருந்த ஒரு பழைய விடுதிக் கட்டிடம் மாணவர்களின் இடநெருக்கடி காரணமாக மீண்டும் திறக்கப்படுகிறது. அந்தக் கட்டிடத்தில் உள்ள 418-ஆம் எண் அறை குறித்த பல மர்மமான கதைகளும், அங்கு பெண்கள் யாரும் செல்லக்கூடாது என்ற கடுமையான கட்டுப்பாடுகளும் நிலவுகின்றன.
குடும்பத்தின் கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடிக்கு இடையே மருத்துவம் பயில வரும் விவேக் சங்கர் (சூர்யா ராஜ் வீரபத்தினா) என்ற பதினெட்டு வயது மாணவனுக்கு, அந்த 418-ஆம் அறைக்கு அருகிலுள்ள 417-ஆம் எண் அறை ஒதுக்கப்படுகிறது. அங்கு சென்ற முதல் நாளிலிருந்தே விவேக்கிற்கு விவரிக்க முடியாத பயமும் அமானுஷ்ய அனுபவங்களும் ஏற்படுகின்றன. கால்களில் அணியும் கொலுசின் சத்தம் நள்ளிரவில் கேட்பதும், கண்ணுக்குத் தெரியாத நிழல்கள் நடமாடுவதும் அவனைப் பீதிக்குள்ளாக்குகிறது. இதனைத் தனது நண்பர்களிடமும் கல்லூரி ஆலோசகரிடமும் கூறும்போது, அவை அவனது மனப் பிரமை என அவர்கள் நிராகரிக்கிறார்கள். தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளவும், அந்த அறையின் பின்னால் மறைந்துள்ள உண்மைகளைக் கண்டறியவும் விவேக் களமிறங்குகிறான். அங்கே, தாய்மைக்காக ஏங்கி விபரீத முடிவுகளை எடுத்த தேவிகா (சைத்ரா ஜே. ஆச்சார்) என்ற பெண்ணின் சோகமும் கொடூரமும் கலந்த பழைய வரலாறு அவனுக்குத் தெரியவருகிறது.
சுவாரசியமற்ற திரைக்கதையும் இழுபறியான காட்சிகளும்
ஒரு நல்ல திகில் திரைப்படத்திற்கான அத்தனை மூலக்கூறுகளும் ‘418’ படத்தின் அடிப்படைக் கதையில் அமைந்திருந்த போதிலும், அதனை ஒரு சுவாரசியமான திரைக்கதையாக மாற்றுவதில் இயக்குநர் போதிய கவனம் செலுத்தவில்லை. திரைப்படத்தின் முதல் பாதி மிக மெதுவாக நகர்கிறது. மருத்துவக் கல்லூரி வளாகத்தில் மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் வழக்கமான கேலி வதைகள், சீனியர் மாணவர்களுடனான மோதல்கள் மற்றும் ஆழமற்ற காதல் காட்சிகள் போன்றவை கதையின் தீவிரத்தைக் குலைக்கின்றன. திகில் உணர்வை படிப்படியாக உயர்த்த வேண்டிய இடங்களில் இத்தகைய தேவையற்ற காட்சிகள் புகுத்தப்பட்டிருப்பது பார்வையாளர்களின் பொறுமையைச் சோதிக்கிறது.
அமானுஷ்யமான சூழல் எழும்போதெல்லாம், அதனைத் தொடர்ந்து வரும் காட்சிகள் வழக்கமான மாணவர் வாழ்க்கையைச் சுற்றியே சுழல்வதால், படத்தின் மையப் பிரச்சினை மீதான பயம் குறைந்துவிடுகிறது. முதல் பாதியின் பெரும்பாலான நேரம், விவேக் பயப்படுவதும், அதனை சக மாணவர்கள் கேலி செய்வதுமாகவே ஒரே வட்டத்தில் நகர்கிறது. இடைவேளைக்கு முன்பு வரும் முக்கிய திருப்பம் கூட ரசிகர்களிடையே எந்தவிதத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தாமல் மிகவும் சாதாரணமாகக் கடந்து போகிறது.
மேலும், தெலுங்குத் திரைப்படமாக இது உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், படத்தின் நிலப்பரப்பு, பாத்திரங்களின் பெயர்கள், சூழல் மற்றும் ‘யக்ஷகான’ நடனப் பின்னணி என அனைத்தும் அப்பட்டமான கன்னட கலாச்சார வாசனையைக் கொண்டிருக்கின்றன. டப்பிங் செய்யப்பட்ட ஒரு வேற்றுமொழிப் படத்தைப் பார்ப்பது போன்ற அந்நியத்தன்மை படம் நெடுகிலும் வெளிப்படுகிறது. இத்தகைய கலாச்சார இடைவெளி, பார்வையாளர்கள் கதைக்களத்தோடு உணர்வுப்பூர்வமாக ஒன்றிணைவதைத் தடுக்கிறது.
சைத்ரா ஜே. ஆச்சாரின் மிரட்டலான நடிப்பு
திரைப்படத்தின் பலவீனமான திரைக்கதைக்கு நடுவே ஒரு தூணாக நின்று தாங்குவது நடிகை சைத்ரா ஜே. ஆச்சார் அவர்களின் நடிப்பு மட்டுமே. தேவிகா என்ற பாத்திரத்தில் அவர் காட்டியுள்ள ஆக்ரோஷமும் வேதனையும் பாராட்டுக்குரியவை. ஒரு பெண்ணாகத் தாய்மையை அடையத் துடிக்கும் ஏக்கத்தையும், சமூகம் கொடுக்கும் அழுத்தத்தினால் ஒரு வெறிபிடித்த பெண்ணாக மாறும் கொடூரத்தையும் தன் கண்களாலேயே மிக அற்புதமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். அவர் திரையில் தோன்றும் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் திரைப்படம் ஒரு புதிய உயிரோட்டத்தைப் பெறுகிறது.
அதேசமயம், கதையின் முதன்மைக் கதாபாத்திரங்களாக வரும் இளம் நடிகர்களின் நடிப்பு போதுமான ஆழத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை. விவேக் பாத்திரத்தில் வரும் சூர்யா ராஜ், பதற்றத்தையும் அச்சத்தையும் வெளிப்படுத்தக் கடுமையாக முயன்றாலும், படம் முழுவதும் ஒரே மாதிரியான முகபாவனைகளைக் காட்டுவது சலிப்பூட்டுகிறது. அவரது நண்பனாக வரும் சரண் லக்கராஜு மற்றும் சாய்ஷா பாத்திரத்தில் வரும் ப்ரீத்தி பகடாலா ஆகியோர் கதை நகர்வுக்குப் பயன்படும் கருவிகளாக மட்டுமே இருக்கிறார்களே தவிர, அழுத்தமான உணர்வுகளைக் கடத்தவில்லை. கல்லூரி உளவியல் ஆலோசகராக வரும் மூத்த நடிகர் ரமேஷ் இந்திரா தனது அனுபவமிக்க நடிப்பால் சில காட்சிகளுக்குக் கம்பீரத்தை அளிக்கிறார்.
மிரட்டும் ஒலி வடிவமைப்பும் ஏமாற்றும் திகில் தருணங்களும்
தொழில்நுட்ப ரீதியாக, ‘418’ திரைப்படம் மிக நேர்த்தியான தரத்தைக் கொண்டுள்ளது. தினேஷ் திவாகரனின் ஒளிப்பதிவு பாழடைந்த மருத்துவக் கட்டிடத்தின் குளிர்ந்த, திகிலூட்டும் சூழலை மிக நேர்த்தியாகப் படம் பிடித்துக் காட்டியுள்ளது. நீண்ட நடைபாதைகளும், மங்கலான விளக்குகளும், இருள் சூழ்ந்த அறைகளும் பார்ப்பதற்கு ஒரு சர்வதேசத் தரத்திலான திகில் உணர்வை அளிக்கின்றன. அதேபோல, கடந்த கால ஃப்ளாஷ்பேக் காட்சிகளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் இளஞ்சூரிய ஒளி போன்ற வண்ணங்கள் அழகியல் சேர்க்கின்றன.
அனுபமின் ஒலி வடிவமைப்பும், வெங்கி ஜி.ஜி. வழங்கிய பின்னணி இசையும் பல காட்சிகளுக்குப் பலம் சேர்க்கின்றன. குறிப்பாக, ஆளரவமற்ற அமைதியான நள்ளிரவு வேளையில் தரைதளத்தில் திடீரெனக் கேட்கும் சிலம்பொலியின் சத்தம் திரையரங்கில் ஒருவித மெய்சிலிர்ப்பை உண்டாக்குகிறது. அமைதியைத் தொடர்ந்து வரும் சிறிய சத்தங்கள் கூட மிகத் துல்லியமாகக் கையாளப்பட்டுள்ளன.
இருப்பினும், இத்தகைய நுட்பமான சூழல் திகிலை (Atmospheric Horror) முழுமையாகப் பயன்படுத்தாமல், வழக்கமான ‘ஜம்ப் ஸ்கேர்’ (Jump Scare) எனப்படும் திடீர் சத்தங்களையும் அதிர்ச்சித் தருணங்களையும் இயக்குநர் அதிகம் நம்பியிருப்பது ஏமாற்றமளிக்கிறது. கதவு தானாக அடைபடுவது, மின்விளக்குகள் சிமிட்டுவது, முகத்தில் ரத்தத்துடன் பேய் திடீரெனப் பாய்வது போன்ற பழகிப்போன உத்திகளையே படம் மீண்டும் மீண்டும் கையாள்கிறது. படத்தின் உச்சக்கட்டக் காட்சியும் மிக எளிதாக கணிக்கக்கூடிய வகையில் முடிந்துவிடுவதால், எந்தவொரு நீண்டகால தாக்கத்தையும் இது ஏற்படுத்தாமல் போகிறது.
தொழில்நுட்ப பலமும் கதையின் பலவீனமும்
மொத்தத்தில், ‘418’ திரைப்படம் ஒரு சிறந்த கருப்பொருளையும், நேர்த்தியான ஒளிப்பதிவு மற்றும் ஒலி அமைப்பையும் கொண்ட ஒரு தயாரிப்பாக மட்டுமே எஞ்சுகிறது. அறிமுக இயக்குநர் கீர்த்தன் நடகவுடாவிற்கு ஒரு திகில் சூழலை எவ்வாறு உருவாக்க வேண்டும் என்ற தெளிவு இருந்தபோதிலும், பார்வையாளர்களைத் தொடர்ந்து ஈர்த்து வைக்கும் விதத்தில் ஒரு திரைக்கதையை அமைக்கத் தவறிவிட்டார். மிக நீளமான காட்சி அமைப்புகள், அழுத்தமற்ற துணைக் கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் வழக்கமான திகில் திரைப்பட ஃபார்முலாக்கள் இப்படத்தின் தரத்தைக் குறைத்துவிட்டன. சைலன்ட்டான திகில் காட்சிகளையும், சைத்ரா ஆச்சாரின் நடிப்பையும் ரசிப்பவர்களுக்கு இது ஒரு சுமாரான அனுபவமாக அமையலாம்; ஆனால் அசலான, மிரட்டலான பேய்ப்படத்தை எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கு இது ஒரு ஏமாற்றமே.
CINEMA SPICE RATING: ★★ (2/5)