எமகாதகி விமர்சனம்: திகில் மட்டுமல்ல, சமூகத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கும் படம்!

எமகாதகி: மௌனத்தின் எடை – ஒரு அறிமுகம்

வழக்கமாகத் தமிழ் சினிமாவில் வரும் திகில் படங்கள் என்றால், பயங்கரமான சத்தத்துடன் பேய் கத்துவது, கண்ணாடியை உடைப்பது அல்லது பழிவாங்குவது போன்ற காட்சிகளையே நாம் பார்த்திருப்போம். ஆனால், 2025-ல் வெளியாகியிருக்கும் ‘எமகாதகி’ (Yamakaathaghi) அந்த வழக்கமான பாதையிலிருந்து விலகி, ஒரு வித்தியாசமான கேள்வியை முன்வைக்கிறது: “இறந்துபோன ஒருவர் திரும்பி வந்தால் மட்டும் தான் பயமா? இறந்துபோன ஒருவரின் உடல் வீட்டை விட்டுப் போக மறுத்தால் என்ன நடக்கும்?”

அறிமுக இயக்குநர் பெப்பின் ஜார்ஜ் ஜெயசீலன் எழுதி இயக்கியுள்ள இப்படம், ஒரு அமானுஷ்யப் படமாக மட்டுமல்லாமல், சமூகத்தின் மனசாட்சியை உலுக்கும் ஒரு ‘சைக்காலஜிக்கல் டிராமாவாக’ அமைந்துள்ளது. தஞ்சாவூர் அருகே உள்ள ஒரு கிராமத்தின் பசுமையான பின்னணியில் நடக்கும் இக்கதை, சாதி வெறி மற்றும் மூடநம்பிக்கைகள் எப்படி ஒரு குடும்பத்தையே அழுத்திச் சிதைக்கிறது என்பதைப் பேசுகிறது. ரூபா கொடுவாயூர் மற்றும் நரேந்திர பிரசாத் நடிப்பில், 3.5 ரேட்டிங் பெறத் தகுதியான ஒரு நேர்மையான படைப்பு இது.

கதைக்களம்: நகர மறுக்கும் சடலம்

ஊர் கட்டுப்பாடுகளையும், சம்பிரதாயங்களையும் உயிராக மதிக்கும் ஊர் தலைவர் செல்வராஜ் (ராஜு ராஜப்பன்). அவருடைய மகள் லீலா (ரூபா கொடுவாயூர்), சிறுவயதிலிருந்தே ஆஸ்துமாவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், தன் அப்பாவின் பிடிவாதமான கொள்கைகளைத் துணிச்சலாக எதிர்ப்பவள். இவள், தன் ஊரின் சாதிப் படிநிலைக்குக் கீழே இருக்கும் அன்பு (நரேந்திர பிரசாத்) என்ற இளைஞனைக் காதலிக்கிறாள். இது அந்த ஊர் நியதிப்படி மன்னிக்க முடியாத குற்றம்.

ஒரு நாள் மாலை, லீலாவுக்கும் அவள் தந்தைக்கும் இடையே நடக்கும் வாக்குவாதம் முற்றிப்போக, கோபத்தில் செல்வராஜ் மகளைக் கடுமையாக அறைந்துவிடுகிறார். அவமானமும் வேதனையும் தாங்க முடியாத லீலா, தன் அறைக்குச் சென்று தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்துகொள்கிறாள். குடும்ப கௌரவம் கெட்டுவிடக்கூடாது என்பதற்காக, அவள் ஆஸ்துமா நோயால் மூச்சுத் திணறி இறந்ததாக ஊரை நம்ப வைக்கிறது அக்குடும்பம்.

இங்குதான் படத்தின் உண்மையான திகில் தொடங்குகிறது. இறுதிச் சடங்குகள் செய்யத் தயாராகும் போது, லீலாவின் சடலம் அசாதாரணமான கனத்துடன் மாறுகிறது. பலிமையான ஆண்கள் பலர் முயன்றும், அவளது உடலைச் சிறுது கூட அசைக்க முடியவில்லை. “அநீதி இழைக்கப்பட்ட ஒரு ஆன்மா, நீதி கிடைக்கும் வரை வீட்டை விட்டு வெளியேறாது” என்ற பயம் எல்லோரையும் தொற்றிக்கொள்கிறது. அது வெறும் உடலா அல்லது அந்தக் குடும்பத்தின் பாவமூட்டையா என்பதே மீதிக்கதை.

இயக்கம் மற்றும் திரைக்கதை

ஒரு அறிமுக இயக்குநராக, பெப்பின் ஜார்ஜ் ஜெயசீலன் கையாண்டிருக்கும் நிதானம் பாராட்டுக்குரியது. தேவையற்ற ‘ஜம்ப் ஸ்கேர்’ (Jump Scare) உத்திகளைப் பயன்படுத்தாமல், படத்தின் சூழலை வைத்தே பயத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார். முன்னும் பின்னுமாகச் செல்லும் திரைக்கதை (Non-linear storytelling), லீலாவின் கடந்த காலத் துணிச்சலையும், நிகழ்காலத்தின் அமைதியையும் அழகாக இணைக்கிறது.

குறிப்பாக, அக்கிராமத்தைச் சித்தரித்த விதம் சிறப்பு. வெளியூர் கலப்பு இல்லாத, தங்களுக்குள்ளேயே விசித்திரமான கட்டுப்பாடுகளை விதித்துக்கொண்ட ஒரு கிராமமாக அது காட்டப்பட்டுள்ளது. மூடநம்பிக்கைக்கும், கௌரவத்திற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் மக்கள், எப்படித் தங்களின் சொந்த மகளின் சடலத்தைக் கூட கௌரவக் குறியீடாகப் பார்க்கிறார்கள் என்பதை இயக்குநர் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.

நடிப்பு: மிரள வைக்கும் ரூபா

படம் முழுக்கப் பிணமாக, எந்த அசைவும் இல்லாமல் நடித்து, பார்வையாளர்களின் கவனத்தை ஈர்ப்பது சாதாரண விஷயமல்ல. அதை ரூபா கொடுவாயூர் மிகச் சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார். அவர் கண்கள் மூடி இருந்தாலும், அந்தச் சடலம் ஏதோ ஒரு கேள்வியைக் கேட்பது போலவே இருக்கிறது. ஃப்ளாஷ்பேக் காட்சிகளில், துடுக்குத்தனமான கிராமத்துப் பெண்ணாகவும், காதலில் உருகும் பெண்ணாகவும் அவர் காட்டும் முகபாவனைகள் அருமை.

அம்மாவாக வரும் கீதா கைலாசம், படத்தின் செண்டிமெண்ட் தூண். கணவனின் அதிகாரத்திற்குப் பயந்து அமைதியாக இருக்கும் அவர், இறுதியில் உண்மையை உடைத்துப் பேசும் காட்சி, பார்ப்பவர்களின் கண்களைக் கலங்க வைக்கும். அப்பாவாக வரும் ராஜு ராஜப்பன், சாதித் திமிர் பிடித்த ஒரு கிராமத்துப் பெரியவரை அப்படியே கண்முன் நிறுத்துகிறார். வில்லத்தனம் செய்யாமலே, அவரின் பிடிவாத குணத்தால் வெறுப்பைச் சம்பாதிக்கிறார்.

தொழில்நுட்பம்: இசையும் ஒளியும்

படத்தின் பலமே அதன் தொழில்நுட்பக் குழுதான்.

• ஒளிப்பதிவு: சுஜித் சாரங்கின் கேமரா, இரவு நேரக் காட்சிகளைத் திகிலூட்டும் வகையில் படம்பிடித்துள்ளது. வீட்டிற்குள் இருக்கும் அந்த இறுக்கமான சூழலை, நிழலும் ஒளியும் கலந்து அவர் காட்டிய விதம் சிறப்பு.

• இசை: ஜெசின் ஜார்ஜின் பின்னணி இசை பெரும்பாலான இடங்களில் படத்திற்கு வலு சேர்க்கிறது. நிசப்தமான இடங்களில் வரும் சிறிய சத்தங்கள் கூடப் பயத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இருப்பினும், சில இடங்களில் சீரியல் நாடகங்களுக்கான இசை போலத் தோன்றுவதைத் தவிர்த்திருக்கலாம்.

• படத்தொகுப்பு: ஸ்ரீஜித் சாரங்கின் படத்தொகுப்பு, குழப்பமில்லாமல் கதையைச் சொல்ல உதவியிருக்கிறது.

நிறை மற்றும் குறைகள்

நிறைகள்:

• இது வெறும் பேய் படம் மட்டுமல்ல; பெண்களின் மீதான அடக்குமுறையையும், கௌரவக் கொலைகளையும் கேள்வி கேட்கும் படம்.

• “பெண்கள் உயிருடன் இருக்கும்போது அவர்களை மதிக்காத சமூகம், இறந்த பிறகு அவர்களைத் தெய்வமாக (சிறு தெய்வம்) வழிபடுவதில் என்ன அர்த்தம்?” என்ற கருத்தை ஆழமாக விதைக்கிறது.

• தேவையற்ற குத்துப் பாடல்களோ, காமெடித் தடங்களோ இல்லாமல், கதைக்கு என்ன தேவையோ அதை மட்டுமே கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

குறைகள்:

• படத்தின் இரண்டாம் பாதி மிகவும் மெதுவாக நகர்கிறது (Slow burn). சிலருக்கு இது சலிப்பை ஏற்படுத்தலாம்.

• லீலாவின் அண்ணன் செய்யும் கோயில் நகை திருட்டுச் சம்பவம் கதைக்குத் தேவையில்லாதது போலத் தோன்றுகிறது.

• படத்தின் முடிவு மற்றும் அந்த ‘மர்மம்’ என்னவென்பது, வழக்கமான சினிமா ரசிகர்களால் எளிதில் யூகிக்கக் கூடியதாகவே இருக்கிறது.

தீர்ப்பு: ஒரு நேர்மையான முயற்சி

‘எமகாதகி’ பார்வையாளர்களின் நேரத்தை வீணடிக்காமல், சொல்ல வந்ததை நறுக்கென்று சொல்லி முடிக்கிறது. ஆணாதிக்கம், சாதி வெறி, மற்றும் மூடநம்பிக்கைகள் எப்படி ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையை மட்டுமல்ல, அவளது மரணத்தையும் சிதைக்கிறது என்பதை இப்படம் முகத்தில் அறைந்தார் போலச் சொல்கிறது.

சில திரைக்கதை சறுக்கல்கள் இருந்தாலும், வழக்கமான மசாலா படங்கள் மத்தியில், சமூகப் பொறுப்புணர்வுடன் எடுக்கப்பட்ட இந்தத் திகில் படத்தை தாராளமாக வரவேற்கலாம்.

மொத்தத்தில்: எமகாதகி – ஆரவாரமில்லாத, ஆனால் ஆழமானத் தாக்கம் ஏற்படுத்தும் அமானுஷ்ய அனுபவம்.

CINEMA SPICE RATING: ★★★½ (3.5/5)