2026-ம் ஆண்டின் தொடக்கமே தமிழ் சினிமாவிற்கு ஒரு அதிரடித் தொடக்கமாக அமைந்துள்ளது. பல மாத எதிர்பார்ப்புகள், தணிக்கை வாரியத்தின் கெடுபிடிகள் ஆகியவற்றைத் தாண்டி, இயக்குனர் சுதா கொங்கராவின் பிரம்மாண்ட படைப்பான பராசக்தி இன்று திரைக்கு வந்துள்ளது. ‘சூரரைப் போற்று’ படத்தின் வெற்றிக்குப் பிறகு, சுதா கொங்கரா கையில் எடுத்திருக்கும் இந்த ஆயுதம் மிகவும் கனமானது; அதுதான் மொழி.
சிவகார்த்திகேயன், ரவி மோகன், அதர்வா, ஸ்ரீலீலா என ஒரு நட்சத்திரப் பட்டாளமே நடித்திருக்கும் இப்படம், 1960-களில் நடந்த இந்தி திணிப்பு எதிர்ப்புப் போராட்டத்தை மையமாக வைத்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது. 162 நிமிடங்கள் ஓடக்கூடிய இந்த படம், சில இடங்களில் நிதானமாக நகர்ந்தாலும், ஒரு “சிறப்பான மற்றும் நேர்த்தியான” (Superb and Excellent) வரலாற்றுப் பதிவாக அமைந்துள்ளது.
கதைக்களம்: இரண்டு சகோதரர்கள், ஒரு போராட்டம்
கதை 1950-களின் இறுதியில் தொடங்குகிறது. மத்திய அரசு இந்தியை அலுவல் மொழியாக அறிவிக்க முயலும் காலகட்டம் அது. செழியன் (சிவகார்த்திகேயன்) ‘புறநானூற்றுப் படை’ என்ற மாணவர் அமைப்பின் தலைவனாகத் திகழ்கிறான். 1959-ல் ரயிலை மறித்து நடத்தும் ஒரு ஆவேசமான போராட்டம், ஒரு சோக சம்பவத்தில் முடிகிறது. இதனால் மனம் உடையும் செழியன், போராட்டத்தைக் கைவிட்டு, ரயில்வேயில் நிலக்கரி அள்ளும் தொழிலாளியாக, தன் நெருப்பை தனக்குள்ளேயே புதைத்துக்கொண்டு அமைதியான வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான்.
ஆண்டுகள் உருண்டோடுகின்றன. 1965-ல் மீண்டும் இந்தி திணிப்பு பூதாகரமாக வெடிக்கிறது. இம்முறை செழியனின் தம்பி சின்னதுரை (அதர்வா), தன் அண்ணனின் பழைய முகம் தெரியாமலேயே போராட்டக்களத்தில் குதிக்கிறான். இவர்களை நசுக்க வருகிறது அரசாங்கத்தின் அதிகாரம். திருநாடன் என்கிற திரு (ரவி மோகன்), ஒரு ஐ.பி. (IB) அதிகாரி. தமிழராகப் பிறந்தும், தன் தந்தை மீதான வெறுப்பால் தமிழ் அடையாளத்தை வெறுக்கும் ஒரு வித்தியாசமான வில்லன். இறுதியில் செழியன் மீண்டும் களமிறங்கினானா? மொழிப்போரின் முடிவு என்ன? இதுவே ‘பராசக்தி’யின் கதை.
நடிப்பு: சிவகார்த்திகேயனின் விஸ்வரூபம்
படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் சிவகார்த்திகேயன். இதுவரை நாம் பார்த்திராத ஒரு முதிர்ச்சியான நடிப்பை இதில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். ஆரம்பத்தில் வரும் துடிப்பான இளைஞனாகவும், பின்னர் அமைதியான குடும்பத் தலைவனாகவும், இறுதியில் மீண்டும் வெடித்துச் சிதறும் போராளியாகவும் அவர் காட்டும் மாறுபாடுகள் அற்புதம்.
“குறிப்பாக இடைவேளைக் காட்சியிலும், கிளைமாக்ஸிலும் அவரது கண்கள் பேசும் அரசியல் வசனங்கள் தியேட்டரில் விசில் பறக்க வைக்கின்றன.”
ரவி மோகன், வில்லனாக மிரட்டுகிறார். கத்தி பேசாமல், அமைதியான பார்வையாலேயே பயமுறுத்துகிறார். அதர்வா, துடிப்பான கல்லூரி மாணவனாகத் கச்சிதம். ஸ்ரீலீலா, ரத்னமாலாவாக வருகிறார். வெறும் டூயட் பாடாமல், போராட்டத்திலும் பங்கேற்கும் ஒரு தெலுங்குப் பெண்ணாக, மொழிப்போர் என்பது ஒரு மொழிக்கு எதிரானதல்ல, அது திணிப்புக்கு எதிரானது என்பதை உணர்த்துகிறார்.
இயக்கம் மற்றும் தொழில்நுட்பம்
சுதா கொங்கரா, வரலாற்றையும் கமர்ஷியல் சினிமாவையும் இணைப்பதில் வெற்றி பெற்றுள்ளார். 1960-களின் சென்னையை (மெட்ராஸ்) கண்முன் நிறுத்தியதில் கலை இயக்குனரின் பங்கு மகத்தானது.
-
ஒளிப்பதிவு: ரவி கே. சந்திரன் அவர்களின் கேமரா கண்கள், ஒவ்வொரு காட்சியையும் ஓவியமாக்கியுள்ளன. போராட்டக் களத்தின் வெப்பத்தை நம் கண்களுக்குக் கடத்துகிறார்.
-
இசை: ஜி.வி. பிரகாஷ் குமாரின் பின்னணி இசை படத்திற்கு உயிர் மூச்சு. “சேனைக் கூட்டம்” பாடல் ஒலிக்கும்போது நாடி நரம்புகள் அதிர்கின்றன. ஆனால், காதல் பாடல்கள் படத்தின் வேகத்தைக் குறைப்பது ஒரு குறை.
-
குறைகள்: படத்தின் நீளம் (Length) மிகப்பெரிய சவால். முதல் பாதியில் வரும் சில காதல் காட்சிகள் மற்றும் மெதுவான திரைக்கதை, பார்வையாளர்களின் பொறுமையைச் சோதிக்கலாம். எடிட்டிங் இன்னும் கொஞ்சம் கறாராக இருந்திருக்கலாம்.
தீர்ப்பு
பராசக்தி ஒரு முழுமையான கமர்ஷியல் படம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு ஆவணமும் கூட. “நாம் எதிர்ப்பது இந்தியை அல்ல, இந்தித் திணிப்பைத் தான்” என்ற வசனம் படம் முழுவதும் ஆணித்தரமாகச் சொல்லப்படுகிறது.
சிவகார்த்திகேயனின் அர்ப்பணிப்பான நடிப்பு, சுதா கொங்கராவின் துணிச்சலான இயக்கம், ரவி மோகனின் மிரட்டல் வில்லத்தனம் ஆகியவை படத்தைத் தாங்கிப் பிடிக்கின்றன. திரைக்கதையில் இன்னும் கொஞ்சம் வேகம் இருந்திருந்தால், இது ஒரு காவியமாகியிருக்கும். இருப்பினும், தமிழர் வரலாற்றின் ஒரு முக்கிய அத்தியாயத்தைத் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும் இந்த முயற்சிக்குத் தாராளமாக ஆதரவு தரலாம்.
CINEMA SPICE RATING: ★★★½ (3.5/5)
