நவீன காதலில் ஏற்படும் நிதி நெருக்கடிகளையும், ஈகோ மோதல்களையும் மையமாக வைத்து புதுமுக இயக்குநர் மகேஷ் ராஜேந்திரன் இயக்கியுள்ள திரைப்படம் தான் லவ் ஓ லவ்.
கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் ரகுவரன் (பவிஷ் நாராயணன்), தனது காதலி அவந்திகாவின் (நாக துர்கா) ஆடம்பரத் தேவைகளை நிறைவேற்ற முயன்று பெரும் கடனில் சிக்குகிறான். குடும்பத்தை இழந்து, வேலையையும் இழந்து நிற்கும் ரகு, காவல் நிலையத்திற்குச் சென்று இன்ஸ்பெக்டர் ஹரிச்சந்திராவிடம் (செல்வராகவன்) தனது காதலி மீது புகார் அளிக்கிறான். அங்கே வரும் அவந்திகாவுக்கும் ரகுவுக்கும் இடையே ஒரு விசித்திரமான ஒப்பந்தம் போடப்படுகிறது. ரகு பட்ட கஷ்டங்களை அவந்திகா புரிந்து கொள்ளும் வகையில், நான்கு மாதங்கள் ரகுவின் இடத்தில் இருந்து அனைத்து குடும்பச் செலவுகளையும், அவனது தேவைகளையும் அவந்திகாவே சுமக்க வேண்டும் என்பதே அந்த நிபந்தனை. அதன் பிறகு என்ன நடக்கிறது என்பதை நகைச்சுவை மற்றும் குடும்பப் பின்னணியுடன் சொல்ல முயன்றிருக்கிறது இப்படம்.
நடிப்பு மற்றும் கதாபாத்திரங்கள்
நாயகனாக அறிமுகமாகியுள்ள பவிஷ் நாராயணன் தனது கதாபாத்திரத்தை மிகச் சிறப்பாகக் கையாண்டுள்ளார். உடல்மொழி, வசன உச்சரிப்பு மற்றும் சில காட்சிகளில் ஆரம்ப கால தனுஷின் மேனரிசத்தை நினைவுபடுத்தி ரசிகர்களைக் கவர்கிறார். கடன் தொல்லையால் அவதிப்படும் இளைஞனாகவும், பின்னர் காதலியை பழிவாங்கும் சேட்டைகள் செய்யும் காதலனாகவும் பவிஷ் முழு படத்தையும் தனது தோளில் தாங்கிச் செல்கிறார்.
காதலியாக வரும் நாக துர்கா, ஆரம்பத்தில் அதிக செலவு வைக்கும் எரிச்சலூட்டும் கதாபாத்திரத்திலும், இரண்டாம் பாதியில் பொறுமையை சோதிக்கும் நிலைகளிலும் இயல்பாக நடித்துள்ளார். இவர்களது கெமிஸ்ட்ரி சில இடங்களில் நன்றாக ஒர்க் அவுட் ஆகியுள்ளது.
போலீஸ் அதிகாரியாக வரும் இயக்குநர் செல்வராகவன் தனது வழக்கமான அழுத்தமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். நடுத்தரக் குடும்பத்தின் தந்தையாக கே.எஸ். ரவிகுமார், பாசமான அம்மாவாக வரும் நடிகை, மற்றும் சிறப்புத் தோற்றத்தில் வரும் வனிதா விஜயகுமார் ஆகியோர் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பாத்திரங்களை நிறைவாகச் செய்துள்ளனர்.
திரைக்கதை பலமும் பலவீனமும்
படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் ஆங்காங்கே வரும் கவுண்டர் காமெடிகளும், இளைஞர்களைக் கவரும் சில நகைச்சுவைக் காட்சிகளும் தான். ஆனால், காதல் எவ்வாறு தொடங்கியது என்பதைக் காட்டாமல் நேரடியாக மோதலுக்குள் நுழைவது, கதாபாத்திரங்களுடன் பார்வையாளர்கள் ஒன்றிணைவதைத் தடுக்கிறது.
90கள் மற்றும் 2000களின் தொடக்கத்தில் வந்த தேவதையைக் கண்டேன், வல்லவன் போன்ற படங்களின் சாயல் பல காட்சிகளில் தென்படுகிறது. “பொண்ணுங்கனாலே செலவு வைப்பாங்க, பசங்க பாவம்” என்ற பல வருடங்களுக்கு முந்தைய பழைய சினிமா வசனங்களும், காட்சிகளும் 2026-லும் தொடர்வது அயர்ச்சியைத் தருகிறது.
ரகுவின் குடும்பக் காட்சிகளில் காட்டப்படும் வறுமை மற்றும் தியாகங்கள் மிகவும் செயற்கையாக இருப்பதால், அவரது குடும்பத்தின் மீது பெரிய அளவில் பரிதாபம் ஏற்படவில்லை. இரண்டாம் பாதியில் பழிவாங்குவதாக நினைத்து டாஸ்மாக் சரக்கு வாங்க வைப்பது போன்ற காட்சிகள் இன்றைய காலகட்டத்திற்கு ஏற்புடையதாக இல்லை.
தொழில்நுட்ப நேர்த்தி மற்றும் இறுதித் தீர்ப்பு
தொழில்நுட்ப ரீதியாக படம் வண்ணமயமாகவும் நேர்த்தியாகவும் காட்சியளிக்கிறது. FOXn இசையில் பாடல்கள் காட்சிகளோடு இயைந்து வந்தாலும், படம் முடிந்த பின் மனதில் நிற்கும் அளவுக்கு பெரிய ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தவில்லை.
படம் முழுக்க பெண்களைக் குறை சொல்லிவிட்டு, இறுதிக் காட்சியில் அவசரகதியில் சென்டிமென்ட் காட்சியை வைத்து சமன் செய்ய முயற்சிப்பது பலவீனமான முடிவாகவே தெரிகிறது.
சில ரசிக்கத்தக்க நகைச்சுவைக் காட்சிகளுக்காகவும், பவிஷ் நாராயணனின் துடிப்பான நடிப்பிற்காகவும் ஒருமுறை பார்க்கலாம்; ஆனால் எந்தவிதப் புதிய அனுபவத்தையும் தராத ஒரு சராசரி திரைப்படம்.
