திரையரங்குகளுக்கும் டிஜிட்டல் ஓடிடி தளங்களுக்கும் இடையிலான வெளியீட்டு கால அவகாசம் குறித்த சர்ச்சை, சினிமா வட்டாரங்களில் மீண்டும் ஒரு காரசாரமான விவாதப் புள்ளியாக மாறியுள்ளது. ஒரு திரைப்படம் திரைக்கு வந்து, குறைந்தபட்சம் எட்டு வாரங்கள் கழித்தே இணைய ஓடிடி தளங்களில் வெளியாக வேண்டும் என்று திரையரங்க உரிமையாளர் சங்கங்கள் தொடர்ந்து அழுத்தம் கொடுத்து வருகின்றன. ஆனால், கள நிலவரத்தை உற்றுநோக்கும் தயாரிப்பாளர்களும் சினிமா ஆய்வாளர்களும் இக்கோரிக்கைக்குப் பின்னால் இருக்கும் நியாயமற்ற வர்த்தகச் சுமையை வெளிப்படையாகவே கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றனர்.
வரலாற்று ரீதியாக, புதிய தொழில்நுட்பங்கள் அறிமுகமாகும் போதெல்லாம் பழைய வர்த்தக அமைப்புகள் அச்சத்துடனேயே அதை எதிர்கொண்டிருக்கின்றன. முன்னொரு காலத்தில் தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்பும், வீடியோ கேசட்டுகளும் வந்தபோது திரையரங்குகள் பெரும் சவாலைச் சந்தித்தன. இன்று ஓடிடி தளங்களின் வருகையைத் தியேட்டர்கள் தங்களுக்குப் பாதகமான ஒன்றாகக் கருதுகின்றன. “நான்கு வாரங்களிலேயே இணையத்தில் படம் வந்துவிடுவதால்தான் மக்கள் திரையரங்குகளுக்கு வருவதில்லை” என்ற குற்றச்சாட்டு தியேட்டர் வட்டாரங்களால் தொடர்ச்சியாக முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால், தற்போதைய வியாபார அமைப்பில் இதுவே முழு உண்மை என ஒதுக்கிவிட முடியாது.
இன்றைய தேதியில் சினிமா விநியோக முறைமை முற்றிலும் மாறிப்போயுள்ளது. முன்பெல்லாம் திரையரங்குகள் குறிப்பிட்ட தொகையை முன்பணமாகவோ (Advance) அல்லது குறைந்தபட்ச உத்தரவாதத் தொகையாகவோ (Minimum Guarantee – MG) தயாரிப்பாளர்களுக்கு வழங்கி வந்தன. அதனால் படம் நஷ்டமடைந்தால் அந்த ரிஸ்க்கை தியேட்டர் உரிமையாளர்களும் ஓரளவு பங்கிட்டுக் கொண்டனர். ஆனால் தற்போதைய சூழலில், பெரும்பாலான திரையரங்குகளில் எம்.ஜி முறை முற்றிலும் வழக்கொழிந்துவிட்டது. வெறும் வசூல் சதவீதப் பகிர்வு (Percentage Share) மட்டுமே நடைமுறையில் உள்ளது.
இத்தகைய சூழலில், டிக்கெட் விற்பனை குறையும் போது முழு நஷ்டத்தையும் ஏற்பது தயாரிப்பாளர் மட்டுமே. ஒரு படத்தை பல கோடி ரூபாய் முதலீடு செய்து உருவாக்கும் தயாரிப்பாளருக்கு, முதலீட்டை மீட்டெடுக்க ஒரு நம்பகமான வருவாய் ஆதாரமாக அமைவது ஓடிடி நிறுவனங்கள் வழங்கும் டிஜிட்டல் உரிமத் தொகை மட்டுமே. தயாரிப்பாளர் தான் உருவாக்கிய தயாரிப்பை எப்போது, எப்படி விற்பனை செய்து கடனை அடைக்க வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்யும் உரிமை அவருக்கே உரியது.
அதைவிட முக்கியமாக, ஒரு படம் வெளியாகி முதல் சில நாட்களிலேயே கூட்டம் சற்றே குறைந்தாலும், உடனடியாக அந்தப் படத்திற்கான திரைகளையும் காட்சிகளையும் குறைத்துவிட்டு அடுத்த படத்திற்குத் திரையரங்குகள் மாறிவிடுகின்றன. பல பெரிய பட்ஜெட் படங்கள் கூட முதல் வாரம் முடிவதற்குள் திரைகள் பறிக்கப்படும் சூழலை நாம் காண்கிறோம். இந்த இடத்தில் எழும் நேரடியான கேள்வி இதுதான்: “எட்டு வாரங்கள் கழித்துதான் ஓடிடியில் படத்தை வெளியிட வேண்டும் என்று தயாரிப்பாளரை நிர்ப்பந்திக்கும் திரையரங்குகள், குறைந்தது இரண்டு வாரங்களுக்காவது அந்தப் படத்தைத் திரையிலிருந்து தூக்க மாட்டோம் என்று தயாரிப்பாளருக்கு உத்திரவாதம் அளிக்க முன்வருமா?”
நிச்சயமாக அவ்வாறு எந்த உத்தரவாதத்தையும் திரையரங்குகளால் வழங்க முடியாது. தங்களுடைய வியாபாரத்தில் நஷ்டம் வரக்கூடாது என்பதில் குறியாக இருக்கும் திரையரங்குகள், தயாரிப்பாளரின் வணிக முடிவுகளில் தலையிடுவது முரண்பாடானது. படம் ஓடவில்லை என்றால் திரையரங்கு உடனடியாக காட்சிகளை மாற்றிக்கொள்ளலாம்; ஆனால் தயாரிப்பாளர் மட்டும் எட்டு வாரங்கள் காத்திருந்து டிஜிட்டல் வர்த்தகத்தில் ஏற்படும் இழப்பை ஏற்க வேண்டும் என்பது நியாயமான நடைமுறை அல்ல.
மேலும், திரையரங்குகளில் டிக்கெட் கட்டணங்கள், வாகன நிறுத்துமிடக் கட்டணங்கள் மற்றும் தின்பண்டங்களின் அதீத விலை போன்றவையும் குடும்பங்கள் தியேட்டரைத் தவிர்ப்பதற்கான காரணிகளாக உள்ளன. இவற்றைச் சரிசெய்யாமல், ஓடிடி வெளியீட்டை மட்டும் தள்ளிப்போடுவதால் திரையரங்குகளுக்குக் கூட்டம் தானாகத் திரும்பிவிடாது. வர்த்தக ரீதியான ரிஸ்க்கை இரு தரப்பும் சமமாகப் பகிர்ந்து கொள்ளாத வரை, தயாரிப்பாளர்கள் தங்களின் முதலீட்டைப் பாதுகாக்க நான்கு வார கால அவகாசத்தில் ஓடிடியில் வெளியிடுவதே யதார்த்தமான முடிவாக இருக்கும்.
