ஹாலிவுட் திரையுலகில் வழக்கமான மர்மக் கதைகளும், வானில் பறந்து சண்டையிடும் சூப்பர் ஹீரோ படங்களும் ரசிகர்களுக்குப் பழகிப்போன ஒன்றாக மாறிவிட்ட காலகட்டத்தில், டிசி ஸ்டுடியோஸ் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு ரத்தக் களறியான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளது. பேட்மேன் காமிக்ஸ் உலகில் மிக முக்கியமான வில்லன்களில் ஒருவரான கிளேஃபேஸ் கதாபாத்திரத்தை மையமாக வைத்து, இயக்குனர் ஜேம்ஸ் வாட்கின்ஸ் உருவாக்கியுள்ள இந்த திரைப்படம், தீவிரமான உடல் திகில் (Body Horror) பாணியில் திரைக்கு வந்துள்ளது. மைக் ஃபிளனகன் மற்றும் ஹொசைன் அமினி ஆகியோரின் எழுத்தில் உருவாகியுள்ள இந்த படைப்பு, ரசிகர்களின் எதிர்பார்ப்பை எந்த அளவிற்குப் பூர்த்தி செய்துள்ளது என்பதை ஒரு பத்திரிகையியல் பார்வையில் விரிவாக ஆராய்வோம்.
திரைப்படத்தின் கதை மாட் ஹேகன் (டாம் ரைஸ் ஹாரிஸ்) என்ற வளர்ந்து வரும் இளம் ஹாலிவுட் நடிகரைச் சுற்றி நகர்கிறது. கடினமான வறுமைப் பின்னணியில் இருந்து தனது சொந்த உழைப்பால் உயர்ந்து, ஆஸ்கர் விருது பரிந்துரை வரை சென்ற ஒரு திறமையான கலைஞன் அவர். ஆனால், திரை உலகின் உச்சத்தில் இருக்கும்போது அவர் எடுக்கும் ஒரு தவறான முடிவு அவரது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும் தலைகீழாக மாற்றுகிறது. கோதம் நகரத்தின் கொடூரமான தாதாவான மார்கோஸ் சாபோவின் (டேவிட் டென்சிக்) காதலி மியா டோரஸுடன் (ஜோவானா ரிபேரோ) மாட் ஒரு இரவைக் கழிக்கிறார். அடுத்த நாள் காலையிலேயே சாபோவின் ஆட்கள் மாட்டைச் சூழ்ந்து, அவரது முகத்தை கத்தியால் குதறி, அடையாளம் தெரியாத அளவிற்குச் சிதைக்கிறார்கள். ஒரு நடிகனுக்கு மூலதனமாக இருக்கும் அழகிய முகம் ஒரே நொடியில் கோரமாகச் சிதைந்துபோகும் அந்தக் காட்சி, பார்வையாளர்களை உறைந்துபோகச் செய்கிறது.
இதனைத் தொடர்ந்து மாட் ஹேகனின் வாழ்க்கை அதலபாதாளத்திற்குச் செல்கிறது. சினிமா வாய்ப்புகள் பறிபோகின்றன; முகத்தைச் சரிசெய்யச் செய்த தொடர் அறுவை சிகிச்சைகளால் பணத்தை இழக்கிறார்; சுற்றியிருந்த நண்பர்களும் மேலாளர்களும் அவரை ஏமாற்றி நடுத்தெருவில் விடுகிறார்கள். சமூகத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டு தனிமையில் வாடும் மாட், டாக்டர் கெய்ட்லின் கார் (நவோமி அக்கி) என்ற பெண் விஞ்ஞானியைச் சந்திக்கிறார். மனித திசுக்களையும் தோலையும் நொடிப் பொழுதில் மீண்டும் வளர வைக்கும் நானோ தொழில்நுட்பத்தை (Nanite Technology) அவர் பரிசோதனை செய்து வருகிறார். அந்தப் பரிசோதனைக்குத் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைக்கும் மாட், மீண்டும் தனது பழைய அழகிய முகத்தைப் பெறுகிறார். ஆனால், அந்த நானோ செல்கள் அவரது உடலில் எதிர்பாராத மரபணு மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. இதன் விளைவாக, அவர் எத்தகைய கொடூர காயத்திலிருந்தும் நொடியில் மீண்டுவரும் ஆற்றலையும், எந்த ஒரு மனிதனைப் போலவும் தனது உடலையும் முகத்தையும் மாற்றிக்கொள்ளும் விசித்திர சக்தியையும் பெறுகிறார்.
ஒரு திரைப்படமாக, ‘கிளேஃபேஸ்’ படத்தின் ஆகப்பெரும் பலம் அதன் பிரம்மாண்டமான மற்றும் அருவருக்கத்தக்க ஒப்பனை அமைப்புகள்தான் (Practical Effects). பொதுவாக ஹாலிவுட் படங்களில் காணப்படும் செயற்கையான கணினி வரைகலை காட்சிகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, உண்மையான ரத்தம், சதைகள் பிளப்பது போன்ற பிராஸ்தடிக் கலைத்திறனை இயக்குனர் கையாண்டுள்ளார். குறிப்பாக, நடுவானில் பறக்கும் விமானத்தின் கழிப்பறையில், கண்களை மூடி வளரும் சதைப்பகுதியை மாட் கத்தரிக்கோலால் வெட்டி எடுக்க முயலும் காட்சி பார்ப்போரின் நரம்புகளை உறைய வைக்கிறது. உடலின் தோலும் சதையும் சேறாக உருகி வழியும் காட்சிகள், 80-களின் கிளாசிக் திகில் படங்களை நினைவுபடுத்துகின்றன. தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் ஒலி வடிவமைப்பிலும் படம் சர்வதேசத் தரத்தில் மிரட்டுகிறது.
இருப்பினும், இத்தகைய அபாரமான காட்சிக் கட்டமைப்புக்கு இணையாக படத்தின் திரைக்கதை அமையவில்லை என்பதுதான் படத்தின் மிகப்பெரிய பலவீனம். மாட் ஹேகன் என்ற கதாபாத்திரத்தின் அக உலகப் போராட்டமும், அடையாளத்தை இழந்து தவிக்கும் ஒரு கலைஞனின் வலியும் இரண்டாம் பாதியில் முற்றிலும் புறக்கணிக்கப்பட்டு விடுகின்றன. தன்னை ஏமாற்றியவர்களைத் தேடித்தேடிப் பழிவாங்கும் ஒரு வழக்கமான கேங்க்ஸ்டர் பழிவாங்கல் பாணியாக படம் தடம் மாறுகிறது. அடுத்து யார் கொல்லப்படுவார்கள், மாட் யாருடைய உருவத்தை எடுப்பார் என்பதை மிக எளிதாக ரசிகர்கள் யூகித்துவிட முடிகிறது. திரைக்கதையில் ஆழமான திருப்பங்களோ, கதாபாத்திரங்களின் தத்துவார்த்த மோதல்களோ இல்லாததால், படம் வெறும் ரத்தக் களறியான வன்முறைக் காட்சிகளின் தொகுப்பாக மட்டுமே சுருங்கிப் போகிறது.
நடிகர்களின் நடிப்பைப் பொறுத்தவரை, கதாநாயகனாக நடித்துள்ள டாம் ரைஸ் ஹாரிஸ் தனது கடுமையான உடல் உழைப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். ஒரு கவர்ச்சிகரமான நடிகனாகவும், பின்னர் தனது சொந்த உடலையேக் கண்டு அஞ்சி நடுங்கும் அரக்கனாகவும் அவர் காட்டும் முகபாவனைகள் பாராட்டத்தக்கவை. ஆனால், திரைக்கதை அவருக்குப் போதுமான உணர்ச்சிபூர்வமான இடங்களை அளிக்கத் தவறிவிட்டது. நவோமி அக்கி விஞ்ஞானியாகவும், பின்னர் மாட்டின் மீதான பாசப் பிணைப்பில் தவிப்பவராகவும் தனது பணியை நேர்த்தியாகச் செய்துள்ளார். காவல்துறை அதிகாரியாக வரும் மேக்ஸ் மிங்கெல்லா வழக்கமான வேடத்திலேயே வந்து போகிறார்; அவரது பாத்திரம் கதையின் ஓட்டத்திற்குப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.
படத்தின் ஒளிப்பதிவு பல இடங்களில் அட்மாஸ்பியரை உருவாக்கினாலும், கோதம் நகரின் பிரம்மாண்டத்தை முழுமையாக வெளிப்படுத்தத் தவறி, பல காட்சிகளில் ஒரு சாதாரண தொலைக்காட்சித் தொடரைப் போன்ற உணர்வையேத் தருகிறது. இறுதிக் காட்சியில் சாக்கடைக் குழாய்களுக்குள் நடக்கும் சண்டைகளும், மாட் ஹேகன் முழு உருவ அரக்கனாக மாறும் தருணமும் திகிலூட்டும் உச்சக்கட்டமாக அமைந்திருந்தாலும், அதற்கு முந்தைய காட்சிகள் ஏற்படுத்திய சலிப்பை முழுமையாகத் துடைக்க முடியவில்லை.
சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், ‘கிளேஃபேஸ்’ திரைப்படம் திகில் படப் பிரியர்களுக்கும், ரத்தமும் சதையுமான உடல் மாற்றங்களை விரும்பும் பார்வையாளர்களுக்கும் ஒரு புதுமையான விருந்தாக அமையலாம். ஆனால், அழுத்தமான கதை, சுவாரசியமான திருப்பங்கள் மற்றும் கதாநாயகனின் வீழ்ச்சியை நியாயப்படுத்தும் உணர்வுபூர்வமான ஆழத்தை எதிர்பார்க்கும் பொதுவான சினிமா ரசிகர்களுக்கு இது ஒரு சுமாரான, சற்றே நீண்ட பழிவாங்கல் திரைப்படமாகவே எஞ்சுகிறது. ஒரு மாபெரும் காவியமாக மாறியிருக்க வேண்டிய வாய்ப்பு, மேலோட்டமான திரைக்கதையால் நழுவிப் போயுள்ளது.
CINEMA SPICE RATING: ★★½ (2.5/5)
