தமிழ் சினிமாவில் கடந்த சில ஆண்டுகளாக உச்ச நட்சத்திரங்களின் படங்கள் என்றாலே மலைக்க வைக்கும் பிரம்மாண்டம், அதீத வன்முறை, அல்லது வானளவு எகிறும் நாயக வழிபாட்டுத் தளங்களிலேயே சுழன்று கொண்டிருக்கின்றன. சூர்யா போன்ற ஒரு அசாத்தியமான நடிகரும்கூட, தீவிரமான சமூகப் போராளியாகவோ அல்லது எல்லை மீறிய மாஸ் நாயகனாகவோ மட்டுமே திரையில் தோன்றி ரசிகர்களை ஆட்கொண்டார். ஆனால், 2000-களின் தொடக்கத்தில் அயன் அல்லது பிதாமகன் காலங்களில் சூர்யா வெளிப்படுத்திய அந்த அசால்ட்டான உடல்மொழி, இயல்பான நகைச்சுவை, மற்றும் தன்னைத்தானே கிண்டல் செய்துகொள்ளும் தன்னம்பிக்கை கலந்த வசீகரம் எங்கோ மறைந்துபோயிருந்தது. மலையாளத் திரையுலகில் ரோமாஞ்சம், ஆவேஷம் போன்ற பிரம்மாண்டப் படைப்புகள் மூலம் இருண்ட சூழலிலும் நகைச்சுவையை பிரமாதமாகப் பிணைத்துக் காட்டிய இயக்குநர் ஜித்து மாதவன், தனது முதல் தமிழ்ப் படமான சீன் வழியாக சூர்யாவின் அந்தப் பழைய துருப்பிடிக்காத மேஜிக்கை மீண்டும் மீட்டெடுத்து புதுப்பொலிவுடன் அரங்கேற்றியுள்ளார்.
கதையின் மையம் ஒரு நேரடியான புலனாய்வுக் களமாகத் தொடங்கினாலும், ஜித்து மாதவனின் அசாத்திய திரைக்கதை அதை முற்றிலும் எதிர்பாராத திசைக்கு நகர்த்துகிறது. சூர்யா ஏற்றுள்ள டிஎஸ்பி இன்பராஜ் என்ற கதாபாத்திரம், ஒரு காலத்தில் காவல்துறையின் அதிபுத்திசாலி மூளையாக வலம் வந்தவர். நுணுக்கமான தடயங்களை நொடியில் கண்டறியும் அபார ஆற்றல் படைத்த அவர், திடீரென பணிக்குச் செல்வதையே வெறுத்து, ஷார்ட்ஸ் அணிந்து, தொடர்ந்து புகைபிடித்தபடி, எந்நேரமும் வேலையை விட்டு விலகத் துடிக்கும் ஒரு அலட்சியமான அதிகாரியாக மாறுகிறார். அவரது மேலதிகாரியான ஸ்டீபன் (லால்), பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இன்பராஜால் தீர்க்கப்பட்டு குற்றவாளி சிறையில் அடைக்கப்பட்டதாகக் கருதப்பட்ட ஒரு தொடர் கொலை வழக்கு மீண்டும் உயிர்பெற்றிருப்பதை சுட்டிக்காட்டுகிறார். சிறையில் இருக்கும் குற்றவாளியைத் தாண்டி, அதே பாணியில் மேலும் சில மர்மக் கொலைகள் அரங்கேறுகின்றன. இந்த வழக்கை வெற்றிகரமாக முடித்துக் கொடுத்தால் மட்டுமே பணியிலிருந்து விடுவிக்க முடியும் என்ற நிபந்தனையுடன் இன்பராஜ் களமிறக்கப்படுகிறார்.
ஆனால், இன்பராஜின் இந்த விரக்திக்கு பின்னால் ஒரு கடுமையான சுய பலவீனம் ஒளிந்திருக்கிறது; அதுதான் அவர் படிப்படியாக இழந்துவரும் கண்பார்வை. பார்வை மங்கிக்கொண்டே போகும் இந்தச் சிக்கலான சூழலில், காவல்துறைக்கும் கொலையாளிக்கும் உண்மை தெரியாமல் வழக்கை முடிக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு ஏற்படுகிறது. இந்த இக்கட்டான பயணத்தில் இன்பராஜின் “பார்வையாகவும் கண்களாகவும்” கைகோர்க்கிறார் மாயா (நஸ்ரியா நசீம்). இவர்களுடன் இன்பராஜின் பெற்றோர்களும் இணைகிறார்கள். நினைவாற்றல் கோளாறால் தவிக்கும் தடயவியல் மேதையான தந்தை (ஆனந்தராஜ்), மதுவுக்கு அடிமையான குற்றவியல் உளவியலாளரான தாய் என முற்றிலும் தாறுமாறான, அதே சமயம் திறமை வாய்ந்த ஒரு விசித்திரக் குழு இணையும்போது, அந்தப் புலனாய்வு களம் எதிர்பாராத அதிரடி சிரிப்பலையாக உருவெடுக்கிறது.
சீன் படத்தின் மிகப்பெரிய பலமே, அதன் தனித்துவமான கதை சொல்லல் பாணிதான். வழக்கமாகத் தொடர் கொலைகாரர்களை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படங்கள் பார்வையாளர்களை உறைந்துபோகச் செய்யும் பயங்கரமான ரத்தக் களறியையும் திகிலையும் நம்பியே நகரும். ஆனால் ஜித்து மாதவன் அந்த வழக்கமான பாதையை முற்றிலுமாகப் புறந்தள்ளுகிறார். தீவிரமான கொலையின் பின்னணியிலும், கதாபாத்திரங்களின் விசித்திரமான நடவடிக்கைகளாலும், அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் குழப்பங்களாலும் அரங்கை அதிர வைக்கும் நகைச்சுவையை அநாயாசமாகப் புகுத்தியுள்ளார். பெரும்பான்மையான விசாரணைக் காட்சிகள் இன்பராஜின் வீட்டுக்குள்ளேயே நடப்பதுபோல் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது படத்திற்கு ஒரு நாடகத்தன்மை கலந்த புதிய அனுபவத்தை அளிக்கிறது.
சூர்யாவின் திரை இருப்பு இப்படத்திற்குப் புத்துயிர் ஊட்டுகிறது. எவ்வித மிகைப்படுத்தலுமில்லாமல், தனது நட்சத்திர அந்தஸ்தைத் தள்ளிவைத்துவிட்டு, கதாபாத்திரத்தின் இயலாமையையும் நையாண்டியையும் அவர் மிக லாவகமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். பார்வை குறைபாட்டினால் ஏற்படும் தடுமாற்றங்களை அவர் நகைச்சுவையாகவும் அதே சமயம் அழுத்தமாகவும் கையாண்ட விதம் சிறப்பு.
இப்படத்தின் மற்றொரு மிகப்பெரிய ஆச்சரியம் நஸ்லென். ஈஸ்வரன் என்ற தொடர் கொலையாளியாக அவர் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் நடிப்பு அபாரமானது. ஒரு டார்க் காமெடி படத்தில் வில்லன் கதாபாத்திரம் கொடூரமாக மாறினால் படத்தின் சிரிப்பு உடையும்; அதிகக் கேலியாக மாறினால் பயம் போய்விடும். ஆனால் நஸ்லென் இந்த இரண்டிற்கும் நடுவே மிகச் சரியான புள்ளியைப் பிடித்துள்ளார். கொலை செய்வதை ஏதோ காலையில் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் ஒரு சராசரி வேலைபோல அவர் சாதாரணமாக அணுகும் விதம், நகைச்சுவையையும் ஒருவித பயங்கர நடுக்கத்தையும் ஒரே நேரத்தில் பார்வையாளர்களுக்குக் கடத்துகிறது. சூர்யாவும் நஸ்லெனும் மோதும் நுண்ணிய உளவியல் சதுரங்க ஆட்டக் காட்சிகள் திரையரங்கில் அனல் பறக்க வைக்கின்றன.
நஸ்ரியா நசீம், மாயா கதாபாத்திரத்தில் தனது வழக்கமான வசீகரமான துள்ளலோடு மிக நேர்த்தியாகப் பொருந்தியுள்ளார். நாயகனுக்கு வெறும் ஜோடியாக மட்டும் நிற்காமல், புலனாய்வில் முக்கிய முடிவுகளை எடுக்கும் இடங்களிலும், தனக்கான மாஸ் காட்சிகளிலும் அவர் சபாஷ் பெறுகிறார். ஆனந்தராஜ் தனது டிரேட்மார்க் நகைச்சுவை டைமிங்கில் திரையரங்கை அதிர வைக்கிறார்.
பழைய படங்களின் குறிப்புகளை (References) ஒரு படத்தில் வைப்பது ரசிகர்களைக் கவர மட்டுமே பயன்படும் வழக்கமான உத்தி. ஆனால், இப்படத்தில் இயக்குநர் ஜித்து மாதவன் சூர்யாவின் முந்தைய வெற்றிப் படங்களான காக்க காக்க, சிங்கம், வாரணம் ஆயிரம் போன்ற நினைவுகளைக் கதையின் உள்கட்டமைப்போடு மிக இயல்பாகப் பிணைத்துள்ளார்.
குறிப்பாக, இரண்டாம் பாதியில் வரும் ஒரு காட்சி தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் மிகச் சிறந்த திரை அனுபவங்களில் ஒன்றாக அமைகிறது. இளையராஜாவின் காலத்தால் அழியாத “தென்றல் வந்து தீண்டும்போது” பாடலின் சூழலையும், கஜினி படத்தில் பார்வையற்ற முதியவருக்கு உலகத்தை விவரிக்கும் காட்சியின் தத்துவத்தையும் ஒன்றுசேர்த்து, பார்வை மங்கிப்போன இன்பராஜின் உலகத்தோடு ஜித்து மாதவன் இணைத்த விதம் காண்போரை மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது.
தொழில்நுட்ப ரீதியாக, முதல்முறையாகத் தமிழில் இசையமைத்துள்ள சுஷின் ஷியாமின் பின்னணி இசை படத்திற்கு ஒரு மாபெரும் தூணாக அமைந்துள்ளது. தேவையில்லாத இரைச்சல்களின்றி, காட்சிகளின் தாளத்திற்கு ஏற்ப அவர் அமைத்துள்ள மேற்கத்திய மற்றும் உள்ளூர் கலந்த இசை படத்திற்கு ஒரு “கூலான” அதிர்வை வழங்குகிறது. வினீத் அகஸ்டியனின் ஒளிப்பதிவு கதையின் எளிமைக்கும் உணர்வுகளுக்கும் தகுந்தாற்போல் நேர்த்தியாக அமைந்துள்ளது. அஜ்மல் சாபுவின் படத்தொகுப்பு கிளைமாக்ஸ் காட்சிகளில் விறுவிறுப்பைக் கூட்டியுள்ளது.
சில குறைகளும் இல்லாமல் இல்லை. முதல் பாதியில் உலகத்தை கட்டமைக்க இயக்குநர் எடுத்துக்கொள்ளும் கால அவகாசம் சற்று நீளமாகத் தெரிகிறது; லால் சம்பந்தப்பட்ட சில நகைச்சுவைக் காட்சிகள் முழுமையாக ஒட்டவில்லை. அதேபோல், இரண்டாம் பாதியில் சில இடங்களில் புலனாய்வின் தீவிரம் குறைந்து கொலையாளியின் நகர்வுகள் எளிதில் கணிக்கக்கூடியதாக மாறுவதும், காதல் காட்சிகள் திடீரென வேகம் எடுப்பதும் சற்று பலவீனமாகத் தோன்றுகின்றன.
ஆயினும், இந்தச் சிறிய சறுக்கல்களைத் தாண்டி, சீன் தமிழ் சினிமாவுக்குக் கிடைத்த ஒரு புத்துணர்ச்சியூட்டும் அனுபவம் என்பதில் ஐயமில்லை. வழக்கமான மாஸ் ஹீரோயிசக் கூண்டிலிருந்து சூர்யாவை விடுவித்து, திரையில் அவர் இயல்பாகச் சிரித்து மகிழ்வதைப் பார்ப்பதே ரசிகர்களுக்குப் பேரானந்தம். நகைச்சுவையும் மர்மமும் கை கோர்த்து ஆடும் இந்த ‘சீன்’, குடும்பத்தோடு திரையரங்குகளில் ரசித்துச் சிரிக்க வேண்டிய ஒரு கலகலப்பான வெற்றிப் படைப்பு!
CINEMA SPICE RATING: ★★★½ (3.5/5)
