கடந்த 2020-ஆம் ஆண்டு வெளியான முதல் பாகம், போலிச் சாமியார்களின் முகத்திரையைக் கிழிக்கும் அழுத்தமான அரசியல் நையாண்டியாகவும், குடும்பங்கள் கொண்டாடும் புத்துணர்ச்சியான பொழுதுபோக்குப் படமாகவும் திரையரங்குகளில் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது. ஆனால், இம்முறை இயக்குநர் சுந்தர் சி கைகளுக்குச் சென்றிருக்கும் அதன் தொடர்ச்சியான மூக்குத்தி அம்மன் 2: மகா சக்தி, முந்தைய பாகத்தின் ஆன்மாவையும் தனித்துவத்தையும் அடியோடு தூக்கி எறிந்துவிட்டு வேறு திசையில் பயணிக்கிறது. சமூகப் பார்வையோ, சமகாலப் பிரச்சினைகள் மீதான கிண்டலோ இன்றி, பழங்காலத்துச் செய்வினை, பிசாசு வழிபாடு, பூர்வஜென்மப் பழிவாங்கல் என ஒரு வழக்கமான திகில்-பக்திப் படங்களின் கலவையாக இது மாற்றப்பட்டுள்ளது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், தன் முந்தைய பிராண்டின் பெயரைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, இயக்குநரின் சொந்த ‘அரண்மனை’ பாணி ஃபார்முலாவிற்குள் புகுந்து வெளிவந்திருக்கிறது இந்த திரைப்படம்.
சென்னையில் தாயுடன் வசித்து வரும் சக்தி என்கிற பெண் காவல்துறை அதிகாரிக்கு, இரவுகளில் குதிரை வீரன், நரபலி மற்றும் ‘மயிலாஞ்சி’ என்ற ஒரு விசித்திரமான கிராமம் பற்றிய கனவுகள் தொடர்ந்து வருகின்றன. ஒருபுறம் நரபலி கும்பலைப் பிடித்து பாராட்டுப் பெற்றாலும், இந்தக் கனவுகளின் மர்மத்தை அறிந்துகொள்ள அவள் மயிலாஞ்சி கிராமத்திற்குச் செல்கிறாள். அங்கே சென்ற பிறகுதான் அவளுக்கு ஒரு திடுக்கிடும் உண்மை தெரியவருகிறது: அவள் சாதாரணப் பெண் அல்ல, மூக்குத்தி அம்மனின் பூலோக அவதாரம். அதேசமயம், 2000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய மோதலின் தொடர்ச்சியாக, அம்மனைப் பழிவாங்கத் துடிக்கும் பைரா என்கிற மாயாஜாலச் சூனியக்காரி, அவளுக்குத் துணையாக நிற்கும் மாந்திரீகக் கூட்டம் மற்றும் அரசியல் செல்வாக்கு கொண்ட வில்லன் எனப் பெரும் தீய சக்திகள் சக்தியைச் சூழ்ந்து கொள்கின்றன. இறுதியில் சக்தி தன் உண்மையான தெய்வீக சக்தியை உணர்ந்து எதிரிகளை எப்படி அழிக்கிறாள் என்பதே கதை.
தமிழ் சினிமாவில் “அம்மன் படங்கள்” என்பது ஒரு தனித்துவமான மரபு. குடும்ப வன்முறைகளுக்கு எதிராகவும், ஒடுக்கப்பட்ட பெண்களின் நீதிக்காகவும் கிராமத்துக் காவல் தெய்வங்கள் சீறிப்பாயும் ஆக்ரோஷமான பெண் ஆதிக்கக் களமாக அவை இருந்தன. ஆனால், இந்தப் படத்தில் அந்தப் பக்திப் பரவசமும் எமோஷனல் பிணைப்பும் துளியும் எழவில்லை. தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை காட்சிகள் மிகத் தாறுமாறாக, எவ்வித சுவாரஸ்யமான முடிச்சுகளும் இன்றி நகர்கின்றன. ஒரு காட்சியில் பயந்து நடுங்கும் கதாநாயகி, அடுத்த காட்சியிலேயே அமானுஷ்ய சக்தியோடு அற்புதங்களை நிகழ்த்துகிறார்; ஆனால் அதற்குப் பின்னணியில் இருக்கும் திரைக்கதை நியாயங்கள் பார்வையாளர்களை எந்தவிதத்திலும் திருப்திப்படுத்தவில்லை.
நயன்தாராவின் திரைப் பிரசன்னமும், அவர் அம்மன் அலங்காரத்தில் காட்டும் சாந்தமும் கம்பீரமும் மட்டுமே படத்தின் ஒரே பிரகாசமான புள்ளி. எலுமிச்சம்பழம் ஏந்தி, மூக்குத்தி மின்ன அவர் திரையில் வரும் ஒருசில நொடிகள் பக்தி படத்துக்கான உணர்வைக் கொடுக்கின்றன. ஆனால், சாதாரணப் பெண்ணாக வரும் பெரும்பாலான காட்சிகளில் அவருடைய கதாபாத்திர வடிவமைப்பு மிகவும் பலவீனமாக உள்ளது. எப்போதும் பதற்றத்துடனும், பயத்துடனும் இருக்கும் ஒரு கதாநாயகியாக மட்டுமே அவர் காட்டப்படுகிறார். எப்போது அம்மனாக மாறுவார் என்கிற எதிர்பார்ப்பு மட்டுமே அவரைச் சுற்றி நிலவுகிறதே தவிர, அவரது சொந்த ஆளுமைக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் திரைக்கதையில் இல்லை.
நடிப்பைப் பொறுத்தவரை, வில்லி கதாபாத்திரத்தில் வரும் ரெஜினா கசாண்ட்ரா தன் முழு உழைப்பையும் ஆக்ரோஷத்தையும் கொடுத்திருக்கிறார். பழிவாங்கும் வெறியும், தாய்மை சார்ந்த சோகமும் கொண்ட ஒரு சுவாரஸ்யமான பின்னணி அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவரது உடைகளும் ஒப்பனையும் காலக்கட்டத்தோடு பொருந்தாமல் அந்நியப்பட்டு நிற்கின்றன. வழக்கமாகத் தன் இயல்பான நகைச்சுவையாலும் உணர்ச்சிகரமான நடிப்பாலும் படங்களைத் தூக்கி நிறுத்தும் ஊர்வசிக்கு இதில் போதிய இடமில்லை; எழுதப்பட்ட காட்சிகளின் வறட்சி அவரையும் சோர்வடையச் செய்கிறது. துனியா விஜய், சுனில், கருடா ராம் போன்ற பல வில்லன்கள் இருந்தும், அவர்கள் அணியும் விசித்திரமான உடைகளும் செய்யும் சடங்குகளும் பயத்தை ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக நகைப்பையே வரவழைக்கின்றன.
சுந்தர் சி-யின் மிகப்பெரிய பலமாகக் கருதப்படும் நகைச்சுவைதான் இந்தப் படத்தில் மிக மோசமாக அடிவாங்கியிருக்கிறது. படத்தின் பிற்பாதியில், உச்சக்கட்டக் காட்சிக்கு முன்பாக யோகி பாபுவை வைத்து நடத்தப்படும் திருமணக் கலாட்டா காட்சிகள் கதைப்போக்கைப் படுமோசமாகச் சிதைக்கின்றன. சீரியஸாகப் போகும் கதையில் எதற்காக இவ்வளவு நீண்ட, எந்தவித சுவாரஸ்யமும் இல்லாத, இரட்டை அர்த்தத் தொனி கொண்ட பழைய பாணி நகைச்சுவைத் தடம் சேர்க்கப்பட்டது என்பது இயக்குநருக்கே வெளிச்சம்.
தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் திரைப்படம் பெரும் ஏமாற்றத்தை அளிக்கிறது. பேண்டஸி மற்றும் பக்தி கலந்த படங்களுக்கு முதுகெலும்பாக இருக்க வேண்டிய சிஜிஐ (VFX) மற்றும் கிராபிக்ஸ் காட்சிகள் மிக மலிவான தரத்தில், நம்பகத்தன்மையின்றி காட்சியளிக்கின்றன. க்ளைமாக்ஸில் தோன்றும் பல அம்மன்களின் அவதாரக் காட்சிகள் கார்ட்டூன் படங்களைப் போல مصنوعی-யாக மாறுகின்றன. ஹிப்ஹாப் தமிழாவின் இசையும் பாடல்களும் எந்தவித தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை; மாறாக, அதிரடியான பின்னணி இசை காதுகளைப் பிளக்கும் அளவுக்கு இரைச்சலாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
முடிவாக, மூக்குத்தி அம்மன் 2: மகா சக்தி என்பது பிரம்மாண்டம் என்ற பெயரில் பழைய ஃபார்முலாக்களைப் பூசி மெழுகிய ஒரு சோர்வான படைப்பு. முதல் பாகத்தின் புத்திசாலித்தனமான நையாண்டியும் இல்லை; 90-களின் பக்திப் படங்களில் இருந்த உண்மையான உணர்ச்சிப் பெருக்கும் இல்லை. பெரிய நட்சத்திரப் பட்டாளம் இருந்தும், பலவீனமான எழுத்தும் அலட்சியமான இயக்கமும் ஒரு நல்ல யோசனையை வீணடித்துவிட்டன.
CINEMA SPICE RATING: ★★ (2/5)
