தமிழ் சினிமாவில் மதுரை என்றாலே பட்டாக்கத்திகளும், ரத்த வாடையும், மீசையை முறுக்கும் கௌரவ வெறியும்தான் பிரதான அடையாளங்களாகக் காட்டப்பட்டு வந்துள்ளன. ஆனால், அத்தகைய ரத்தமும் சதையுமான முரட்டு களத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அதற்குள் இதுவரை தமிழ் சினிமா தொடத் தயங்கிய, அச்சப்பட்ட ஒரு உன்னதமான வாழ்வியலை — ஒரு திருநங்கையின் கண்ணீரையும் சுய அடையாள மீட்பையும் — அசாத்திய தைரியத்துடன் பேசியிருக்கிறார் இயக்குநர் கார்த்திக் சுப்பராஜ். குனீத் மோங்கா கபூர், அசின் ஜெயின் மற்றும் ஜோதி தேஷ்பாண்டே தயாரிப்பில் உருவாகியுள்ள இந்த ‘டோரதி’, மேலோட்டமான கேங்ஸ்டர் கதையல்ல; மனித மனங்களின் ஆழத்தில் புதைந்து கிடக்கும் மென்மையான அன்பையும் அடையாளத் தாகத்தையும் பேசும் ஒரு புரட்சிகரமான கலைப்படைப்பு.
முரண்பாடுகளின் பின்னணியில் மலர்ந்த தோழமை
1980களின் மத்தியில் சேவாபட்டி என்கிற கிராமத்தில் தொடங்குகிறது கதை. பள்ளிக்கூடத்தில் தந்தையில்லாத எளிய குடும்பத்துச் சிறுவன் கார்த்தியை சக மாணவர்கள் துன்புறுத்தும்போது, அவனுக்காக புரூஸ் லீ பாணியில் சண்டை போட்டு காப்பாற்றுகிறான் சுப்பு. சுப்புவின் தந்தை ஊரே அஞ்சும் கட்டப்பஞ்சாயத்து தாதா ‘விசில்’ வீரையா. தாய் இல்லாத அந்த கரடுமுரடான குடும்பத்தில் வளரும் சுப்புவுக்கு, கார்த்தியின் அறிமுகம் ஒரு புதிய தோழமையை அளிக்கிறது.
வீரையா கார்த்தியைத் தன் அரவணைப்பில் எடுத்துக்கொள்கிறான். “ஆம்பளன்னா அழக் கூடாது”, “சண்டைக்கு பயப்படக் கூடாது” என்று கார்த்திக்கு ஆண்மையின் முரட்டுப் பாடங்களை சுப்புவே போதிக்கிறான். ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல ஒரு விசித்திரமான தலைகீழ் மாற்றம் நிகழ்கிறது. இருவரும் இளைஞர்களாக வளரும்போது, கார்த்தி (ரிஷிகாந்த்) அச்சு அசல் ரஜினிகாந்த் பாணியில் ரௌடிசம் செய்யும் முரட்டு அடியாட்களாக மாறுகிறான். ஆனால், சுப்புவோ (சனந்த்) ரத்தத்தைக் கண்டால் அஞ்சும், கண்ணீர் சிந்துகிற, மென்மையான மனம் கொண்டவனாக மாறிப்போகிறான். முரட்டு ஆணாதிக்கச் சூழலுக்குள் இருக்கும் ஒரு மென்மையான ஆன்மாவின் தவிப்பை இந்த முரண்பாட்டின் மூலம் இயக்குநர் அழகாக நிலைநாட்டுகிறார்.
மென்மையின் வடிகாலாக வந்த ‘டோரதி’
பெண்களே இல்லாத வீரையாவின் குடும்பத்திற்குள் மூத்த மகனின் மனைவியாக மலையாள தேசத்திலிருந்து காலடி எடுத்து வைக்கிறார் டோரதி (கீர்த்தி சுரேஷ்). வழக்கமான படங்களில் வருவது போல இரண்டு நண்பர்கள் ஒரு பெண்ணை காதலிக்கும் முக்கோணக் கதையல்ல இது. சுப்புவுக்கு டோரதி மீது தோன்றுவது மோகமல்ல; மாறாக, தன் வாழ்நாளில் எப்போதும் கிடைக்காத தாய்மை, அரவணைப்பு மற்றும் தனக்குள் எழும் மென்மையான பெண்மையின் வடிகாலாகவே அவர் தெரிகிறார். அவருடன் வீட்டு வேலைகளைப் பகிர்வதும், புடவைகளைத் தொட்டுப் பார்ப்பதுமாக சுப்புவின் உள்ளத்தில் மறைந்திருந்த உண்மை சுடர்விடத் தொடங்குகிறது.
ஆனால், அந்த நிம்மதி நீடிப்பதில்லை. குடும்பத் தொழுவத்தில் டோரதி தூக்கில் தொங்கிய நிலையில் சடலமாகக் கிடக்கிறார். வீரையாவின் கைகளில் ரத்தக்கறை படிந்திருந்தாலும், காவல்துறை அதைத் தற்கொலை என முடித்துவிடுகிறது. இந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து மீள முடியாமல் சுப்பு கதறி அழுகிறான். இதனைத் தொடர்ந்து ஏற்படும் எதிர்பாராத வன்முறை மோதலில், சுப்புவைக் காக்க கார்த்தி ஒரு கொலையைச் செய்ய நேரிடுகிறது. இதனால் கார்த்தி வடதிசைக்கு தலைமறைவாக அனுப்பப்படுகிறான்.
கௌரவக் கொலையின் நிழலில் ஒரு உயிர்ப்பயணம்
நண்பனும் இல்லாமல், டோரதியும் இல்லாமல் அந்தப் பாழும் வீட்டில் தவிக்கும் சுப்பு, ஒரு நாள் டோரதியின் அறைக்குள் சென்று கதவை அடைத்துக்கொள்கிறான். தன் மீசையையும் தாடியையும் மழித்து, அழகான பட்டுப்புடவையை உடுத்திக்கொண்டு ஒரு பெண்ணாக குடும்பத்தின் முன் வந்து நிற்கிறாள். பதினாறு வயதிலேயே தனக்குள் பெண்மை இருப்பதை உணர்ந்ததாகவும், டோரதிதான் தன்னை முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டு பெண்மையின் சடங்கிற்கு அழைத்துச் செல்வதாக வாக்களித்திருந்தாள் என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறாள். ஆனால் சாதிப் பெருமையும் கௌரவ வெறியும் கொண்ட வீரையாவும் அவன் மகன்களும், சுப்புவை அடித்து விரட்டுகின்றனர்.
குடும்ப கௌரவத்தைக் காப்பாற்ற, சுப்புவைக் கொன்றுவிட முடிவு செய்கிறான் வீரையா. அதற்காக அவன் தேர்வு செய்யும் நபர் வேறு யாருமல்ல, தன் வளர்ப்பு மகனான கார்த்திதான்! திண்டுக்கல் பேருந்து நிலையத்தில் தஞ்சமடைந்திருக்கும் சுப்புவை தேடிக் கண்டுபிடிக்கிறான் கார்த்தி. முதலில் சுப்புவின் இந்த மாற்றத்தைக் கண்டு அருவருப்பும் ஆத்திரமும் அடைந்தாலும், அவளை ரகசியமாகக் கொல்வதற்காக லாரியில் அழைத்துச் செல்கிறான்.
ஆனால், அந்தப் பயணம்தான் படத்தின் உச்சகட்ட உயிர்நாடி. ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் கார்த்தியைத் தேள் கொட்டும்போது, தன்னைக் கொல்ல வந்தவன் என்று தெரிந்தும் பதறிப்போய் அவனை மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிச் சென்று உயிரைக் காப்பாற்றுகிறாள் சுப்பு. வழியில் சந்திக்கும் திருநங்கைகளின் அரவணைப்பு, கார்த்தியின் இதயத்தில் படிந்திருந்த ஆணாதிக்க அழுக்குகளை ஒவ்வொன்றாகக் கரைக்கிறது. மலையுச்சியில் நின்று, “என்னை சுட்டுடு கார்த்தி…” என்று சுப்பு வானத்தை ரசித்தபடி சொல்லும் கணத்தில், கார்த்தியின் துப்பாக்கி மட்டுமல்ல, அவனது முரட்டு அகந்தையும் கீழே விழுகிறது. அவளைக் கொல்ல மனமில்லாமல், மருத்துவமனையில் அனாதையாக இறந்த பிணத்தை வைத்து வீரையாவை ஏமாற்றிவிட்டு, சுப்புவை அவளது புதிய குடும்பமான திருநங்கைகளிடம் ஒப்படைக்கிறான் கார்த்தி.
ஒரு மாதம் கழித்து, வடிவுவிடம் பேசும்போதுதான் கார்த்திக்கு சுப்புவின் மீதான தன் உண்மையான காதல் புலப்படுகிறது. உடனடியாகத் திருவிழாக் கோயிலுக்கு விரைகிறான். அங்கே சடங்குகள் முடிந்து, சுப்பு இப்போது ‘டோரதி’ என்ற புதிய பெயருடன் புன்னகை பூத்த முகத்தோடு நிற்கிறாள். இருவரின் விழிகளும் சந்தித்துக்கொள்ள, உணர்ச்சிப் பெருக்கில் கட்டித் தழுவி முத்தமிடும் அந்தக் காட்சி, தமிழ்த் திரையுலகின் மரபார்ந்த எல்லைகளை உடைத்து ஒரு புதிய உச்சத்தைத் தொடுகிறது.
ஆன்மாவாக ஒலிக்கும் இளையராஜாவின் இசை
இப்படத்தின் மிகப்பெரிய தூண் மற்றும் இதயத்துடிப்பு — இசைஞானி இளையராஜா! தனது 1551-வது படத்திலும் தனது மேதைமையை அசைக்க முடியாதபடி நிரூபித்திருக்கிறார். ஒரு காட்சிக்கு எப்போது இசை வேண்டும், எப்போது நிசப்தமே பேச வேண்டும் என்பதை அவரையன்றி யார் இவ்வளவு நேர்த்தியாக உணர முடியும்? சண்டைக்காட்சிகளில் மதுரை மண்ணின் அதிரடி தாளங்களை எழுப்பும் ராஜா, சுப்புவின் பெண்மை வெளிப்படும் தருணங்களிலும், நண்பர்களின் மௌனப் போராட்டங்களிலும் வயலின் மற்றும் புல்லாங்குழல் நாதங்களால் நம் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைக்கிறார். குறிப்பாக, அவரது பிரபலமான ‘ஹவ் டு நேம் இட்’ ஆல்பத்தின் ‘டூ எனிதிங்’ இசை பயன்படுத்தப்பட்ட விதம் திரையரங்கில் மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது.
ஒப்பற்ற நடிப்பும் உலகத்தரம் வாய்ந்த இயக்கமும்
சுப்புவாக நடித்திருக்கும் சனந்திற்கு இது வாழ்நாளின் ஆகச்சிறந்த கதாபாத்திரம்! ஒரு திருநங்கையாக மாறும் அந்தப் பரிணாமத்தை, உடல்மொழியில் எவ்வித மிகைப்படுத்தலுமின்றி, மிகுந்த கண்ணியத்துடனும் வலியுடனும் திரையில் கொண்டுவந்துள்ளார். பல விருதுகள் இவரைத் தேடி வரும் என்பதில் எள்முனையளவும் ஐயமில்லை. அவருக்குச் சற்றும் சளைக்காமல் கார்த்தியாக வாழ்ந்திருக்கிறார் ரிஷிகாந்த். தன் நண்பன் மீதான பாசம், ஆணாதிக்க வன்மம், குற்ற உணர்ச்சி மற்றும் இறுதியில் மலரும் காதல் ஆகிய நவரசங்களையும் அபாரமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
கீர்த்தி சுரேஷ் மிகக் குறுகிய நேரமே வந்தாலும் படத்தின் ஆணிவேராக நின்று கவர்கிறார். ‘விசில்’ வீரையாவாக நடித்திருக்கும் முத்துக்குமாரின் கொடூரமான நடிப்பு, சமூகத்தில் மலிந்து கிடக்கும் சாதிய ஆதிக்க முகத்தை அப்பட்டமாகத் தோலுரிக்கிறது. திருவின் ஒளிப்பதிவு, 80களின் சேவாபட்டியையும் மதுரை நிலப்பரப்பையும் சர்வதேசத் தரத்தில் கண்முன் நிறுத்துகிறது.
இறுதித் தீர்ப்பு
திருநங்கைகளின் வலிகளையும், சுயமரியாதையையும் சற்றும் கேலி செய்யாமல், மாறாக அவர்களைச் சமுதாயம் எதிர்கொள்ளும் வன்மத்தை முகத்தில் அறைந்தாற்போல் காட்டியுள்ளார் கார்த்திக் சுப்பராஜ். சமூக வலைத்தளங்களில் பரவும் வெறுப்புப் பிரச்சாரங்களுக்கு மத்தியில், மனிதநேயமும் அன்பும் மட்டுமே மானுடத்தின் உண்மையான அடையாளம் என்பதை உரக்கச் சொல்லியிருக்கிறது இத்திரைப்படம். ‘டோரதி’ — தமிழ் சினிமாவின் வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத, அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய ஒரு பெருமைமிகு கலைப் பொக்கிஷம்!
